نقل كرده كه من روزها ميشمردم تا روز بيست و نهم رسول نزد من آمد گفتم يا رسول اللَّه نه سوگند خورده بودى كه يك ماه پيش ما نيايى و امروز بيست و نهم است چرا سوگند دروغ خوردى رسول از اين سخن بخنديد و گفت ندانى كه بيست و نه روز يك ماه باشد پس فرمود اى عايشه ترا خبرى خواهم گفت و مخير خواهم ساخت ترا كه در آن با پدر و مادر خود مشورت كنى گفتم آن چيست آن حضرت اين آيات را بر خواند يا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْواجِكَ إِنْ كُنْتُنَّ تُرِدْنَ الْحَياةَ الدُّنْيا وَ زِينَتَها الى قوله‌ أَجْراً عَظِيماً من گفتم در اينباب با پدر و مادر مشورت نميكنم و خدا و رسول را اختيار كردم پس آن حضرت بزوجات مراجعت فرمود القصه حق سبحانه از روى عتاب با عايشه و حفصه خطاب كرده ميفرمايد كه‌ وَ إِنْ تَظاهَرا و اگر هم پشت شويد و معاون يكديگر گرديد عَلَيْهِ‌ بر آزردن دل مقدس حضرت رسالت صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم او را چه باك‌ فَإِنَّ اللَّهَ‌ پس بدرستى كه خداى تعالى‌ هُوَ مَوْلاهُ‌ او است ياور و مددكار پيغمبر وَ جِبْرِيلُ‌ و جبرئيل نيز ناصر و رفيق او است‌ وَ صالِحُ الْمُؤْمِنِينَ‌ و مردى كه صالح جميع مؤمنانست و برگزيده ايشان يعنى على بن ابى طالب صلوات اللَّه عليه نيز يارى‌دهنده او است و اينقول اصح و امتن است از آنكه مراد جميع شايستگان باشند از مؤمنان چنان كه مذكور خواهد شد وَ الْمَلائِكَةُ و همه فرشتگان آسمان و زمين‌ بَعْدَ ذلِكَ‌ از پس نصرت خدا و جبرئيل و امير المؤمنين عليه السّلام‌ ظَهِيرٌ هم پشت و مددكار و معاون وى‌اند يعنى با وجود آنكه خدا و جبرئيل و صالح المؤمنين ناصر ويند جميع ملائكه نيز يارى‌دهنده ويند پس با همه اين يار و ياور تعاون شما بر ايذاى او چه ضرر رساند صاحب كشاف آورده كه تخصيص جبرئيل بذكر بجهت تعظيم وى است و مكانت و منزلت او نزد حضرت عزت چه او پيشواى كروبيانست و مقدم ملائكه مقربين و صالح در اينمقام بمعنى جمعست يعنى كل من امن و عمل صالحا و از قتاده مرويست كه مراد بصالح المؤمنين انبيااند و سعيد بن جبير گفته كه هر كه از نفاق برى است او صالح المؤمنين است و نزد بعضى ديگر صحابه‌اند و محتمل است كه اصل اينكلام صالحوا للمومنين باشد بواو و سقوط آن در كتابت بواسطه سقوط آن باشد در لفظ و ذكر بعد ذلك اشعار است بر تعظيم ملائكه و تكريم مظاهره ايشان چه مظاهره ايشان از جمله نصرة خداست پس گوييا حق سبحانه بايشان و مظاهرت ايشان تفضيل نصرت پيغمبر خود داده بر غير آن از وجوه نصرت خود بجهت فضل ايشان بر ساير خلقان انتهى كلام صاحب كشاف و ذكر ظهير بصيغه مفرد با آنكه خبر ملائكه است و مقتضى جمع كه آن ظهرا است بجهت رعايت فواصل آياتست و يا بجهة آنكه مصدر است چون وسيح كه بمعنى رفتن شتر است بنوعى خاص و در مصدر واحد و تثنيه و جمع مساويست و