كسانى كه ايمان آورده‌ايد بخدا و رسول‌ لا تَتَوَلَّوْا دوستى مكنيد و مودت مورزيد قَوْماً غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ‌ گروهى را كه خشم گرفته است خداى برايشان و ايشان را بآتش سخط و غيظ خود سوخته مراد يهودانند قَدْ يَئِسُوا بتحقيق كه نوميد شده‌اند ايشان‌ مِنَ الْآخِرَةِ از ثواب آخرت چه دانسته‌اند كه بسبب عناد و كتمان نعت حضرت رسالت صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم كه در تورية است با آنكه معرفت دارند بصدق آن حضرت ايشان را هيچ نوع حظى از مثوبات اخروى نخواهد بود پس نوميدند از آن‌ كَما يَئِسَ الْكُفَّارُ هم چنان كه نااميد شده‌اند كافران‌ مِنْ أَصْحابِ الْقُبُورِ از اهل گورها يعنى از مبعوث شدن مردها در نشأة آخرت يا از رجوع مردگان خود بدنى يا رسيدن خبر آنها بايشان و گويند جار و مجرور بيان كفار است يعنى يهود نااميدند از ثواب عقبى هم چنان كه كافران مرده كه براى العين قبح حال و بدى مآل خود را ديده‌اند و بعلم اليقين عاقبت خود را دانسته و از نعم آن جهانى بكلى قطع اميد كرده و وضع ظاهر در موضع ضمير بنا بر معنى اول و آخر بجهت دلالتست بر آنكه سبب ياس ايشان كفر است‌

سورة الصف‌

و اين را سورة الحواريين و سورة عيسى نيز گويند و در مدينه نازل گشته و چهارده آيتست بلا خلاف ابى بن كعب از پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم روايت كرده كه هر كه سوره عيسى عليه السّلام را بخواند عيسى از براى او استغفار كند و صلوات بر او فرستد ما دام كه در دنيا باشد و روز قيامت رفيق او باشد و او را ثواب حواريان بدهند ابو بصير از حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام روايت كرده كه هر كه سورة الصف بخواند و در فرايض و نوافل بدان مداومت نمايد حق سبحانه او را در صف ملايكه و انبياى جاى دهد و ببايد دانست كه چون حق سبحانه ختم سورة الممتحنه نمود بقطع موالات كافران افتتاح اين سوره كرد بايجاب قطع اين موالات ظاهر او باطنا و بعد از آن امر به بندگان فرمود بجهاد كردن با ايشان و گفت كه‌

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ سَبَّحَ لِلَّهِ‌ بپاكى و پاكيزگى ياد كرد مر خداى را ما فِي السَّماواتِ‌ آنچه در آسمانها است از علويات‌ وَ ما فِي الْأَرْضِ‌ و آنچه در زمينهاست از سفليات‌ وَ هُوَ الْعَزِيزُ و او غالبست كه در حكم كردن به هيچ وجه مغلوب گردد الْحَكِيمُ‌ درست‌كار كه خلل بافعال او راه نيابد ذكر اينكلام با آنكه در