شما عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ‌ از ياد كردن خدا كه آن صلوة خمس است يا جميع فرايض يا قرآن يا جهاد يا شكر بر نعما و صبر بر بلا و رضا بقضا على اختلاف الاقوال چه مقتضاى ايمان آنست كه دوستى خدا غالب باشد بر دوستى همه اشيا مراد نهى انسانست از مشغول شدن باموال و تصرف در آن و سعى در تدبير آن و تلذذ و استماع بمنافع آن و تهالك بر طلب آن و از مسرور شدن بلقاى اولاد و شفقت نمودن برايشان و قيامت نمودن بمؤنت ايشان و تسويه آنچه مصلح ايشان باشد از معايش ايشان و بجهت آن باز ماندن از طاعت رحمن نه نهى اموال و اولاد از ايشان چه توجيه نفى باين هر دو چنان كه ظاهر آيتست بجهت مبالغه است و لهذا قال‌ وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ‌ و هر كه بكند اين كار را يعنى بمال و فرزند از حق بازماند فَأُولئِكَ‌ پس آن گروه‌ هُمُ الْخاسِرُونَ‌ ايشانند زيان‌كاران كه عظيم باقى را بحقير فانى فروخته‌اند وَ أَنْفِقُوا و نفقه كنيد در راه خداى‌ مِنْ ما رَزَقْناكُمْ‌ بعضى از آنكه روزى داده‌ايم شما را مراد اخراج زكاة و ساير حقوق واجبه است‌ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ‌ پيش از آنكه بيايد أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ‌ بيكى از شما اسباب و علامت مرگ‌ فَيَقُولَ‌ پس گويد آن كس كه بر مرگ مشرف شده باشد از روى تاسف و تحسر رَبِ‌ اى پروردگار من‌ لَوْ لا أَخَّرْتَنِي‌ چرا باز پس نيند از آنى و مهلت ندهى مرا يعنى تاخير نكنى موت را إِلى‌ أَجَلٍ قَرِيبٍ‌ تا مدتى نزديك يعنى زمانى اندك كه در آن اخراج حقوق توان كرد فَأَصَّدَّقَ‌ پس در آن زمان تصدق كنم و ساير حقوق واجبه از مال خود ادا نمايم‌ وَ أَكُنْ مِنَ الصَّالِحِينَ‌ و باشم از شايستگان و نيكوكاران و فرمانبرداران بسبب اين تدارك جزم اكن بجهت آنست كه معطوف است بر محل فا و ما بعد آن فكانه قيل ان اخرتن اصدق و اكن از ابن عباس مرويست كه اين آيه در حق مانعان زكاة نازل گشته و بعد از آن فرمود كه‌

تصدقوا قبل ان ينزل عليكم سلطان الموت فلا تقبل توبة و لا ينفع عمل‌

تصدق كنيد پيش از آنكه سلطان مرگ بر شما نازل شود پس آن زمان توبه مقبول نباشد و هيچ عملى نفع ندهد و نيز از او منقول است كه‌

ما استطاع يمنعكم احدكم اذا كان له مال ان يزكى و اذا اطاق الحج من قبل ان ياتيه الموت فيسال ربه الكرة فلا يعطاها

چه باز ميدارد يكى از شما را كه چون مال داشته زكاة بدهد و چون استطاعت حج داشته باشد حج كند پيش از آنكه مرگ باو رسد پس از خدا طلب رجوع كند