تفسير منهج الصادقين فى الزام المخالفين - كاشانى، ملا فتح الله - الصفحة ١٦٩ - سوره الحديد(٥٧) آيات ١ تا ٩
آرد شب را فِي النَّهارِ در روز يعنى از زمان شب در روز افزايد وَ يُولِجُ النَّهارَ و درآورد روز را فِي اللَّيْلِ در شب يعنى از زمان روز بر شب زياده كند باختلاف فصول بر حسب مصلحت عباد وَ هُوَ عَلِيمٌ و او دانا است بِذاتِ الصُّدُورِ بآنچه در دلها است از امور مكنونه از اعتقادات و غرايم و ارادات و كراهات و هيچ چيز از اينها بر او مخفى نيست پس بر حسب اعتقادات همه را جزا خواهد داد و در اينكلام تحذير عباد است از معاصى و مناهى و چون او سبحانه خالق جميع اشيا است و عالم و قادر بر همه آنها پس اى اهل كفر و عناد و ارباب جحود و انكار آمِنُوا بِاللَّهِ بگرويد بخدا و تصديق كنيد بوحدانيت وى وَ رَسُولِهِ و بفرستاده او كه محمد است صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم وَ أَنْفِقُوا و بدهيد مِمَّا جَعَلَكُمْ از آنچه گردانيده است خداى شما را مُسْتَخْلَفِينَ استخلاف كرده شدگان از امم سالفه يعنى از آنچه خداى شما را خلفاى پيشينتان گردانيده فِيهِ در متملك شدن در آن از اموال دنيويه يا از آنچه او سبحانه گردانيده است شما را خلفاى خود در تصرف كردن بدان و انفاق نمودن يعنى از مالهايى كه خداى شما را خلفاى پيشينيان گردانيده آن را انفاق كنيد در وجوهى كه بآن مامور شدهايد و عبرت گيريد از آن كسانى كه آن را نخوردند و انفاق نكردند و رنج كشيدند و بآن نفع نديدند و همه را بشما واگذاشتند و رفتند بدون تعب و شما عنقريب از شما بجماعتى كه بعد از شما باشند منتقل خواهد شد پس پيش از آنكه از شما بديگرى رسد آن را صرف كنيد در حقوق اللَّه يا آنكه اينمال فى الحقيقة مال شما نيست بلكه مال خدا است از حيثيت خلق و انشا و در تصرف در آن بمنزله خلفا و وكلائيد از جانب خدا پس بايد كه انفاق مال بر شما آسان باشد هم چنان كه صرف آن آسانست بر كسى كه وكيل و نايب غير است و چون اجر ايمان و پاداش انفاق در آن جهان بر خداى تعالى لازم است از اينجهت بعد از امر بايمان و انفاق مىفرمايد كه فَالَّذِينَ آمَنُوا پس آنان كه گرويدند بخدا و رسول مِنْكُمْ از شما وَ أَنْفِقُوا و نفقه كردند مال خود را بزكوة و خمس و غير آن از وجوه مفروضه و ساير خيرات و مبرات لَهُمْ مر ايشان راست أَجْرٌ كَبِيرٌ مزدى بزرگ و ثوابى عظيم كه جنت نعيم است ايثار جمله اسميه و اعاده ذكر ايمان و انفاق و بيان حكم بر ضمير و تنكير اجور وصف آن بكبر جهة كثرة مبالغه است در وعد و وعيد بعد از آن توبيخ كفار مىنمايد بقوله وَ ما لَكُمْ و چيست مر شما را اى اهل كفر و شرك لا تُؤْمِنُونَ نمىگرويد بِاللَّهِ بخداى و بوحدانيت او مقر نميشويد