تفسير منهج الصادقين فى الزام المخالفين - كاشانى، ملا فتح الله - الصفحة ٣٦٢ - سوره الملك(٦٧) آيات ٢٠ تا ٣٠
در روز جزا زُلْفَةً در حالتى كه ان نزديك باشد بايشان و ميتواند بود كه نصب زلفة بر ظرفيت باشد يعنى چون بهبينند آن موعود را در نزديكى پس بنا بر قول اول بمعنى اذا زلفة است و بنا بر ثانى مكانا ذا زلفة حاصل كه چون عذاب موعود مشاهده ايشان شود سِيئَتْ زشت گردانيده شود يعنى آن موعود زشت گرداند وُجُوهُ الَّذِينَ كَفَرُوا روهاى آنان كه كافر شدهاند و نگرويدهاند بوحدانيت و صدق قول حضرت رسالت (ص) يعنى نزد آن حال آثار نكبت و محنت و سياهى و تيرهگى بر چهره ايشان پديد آيد وَ قِيلَ و گفته شود يعنى مؤمنان بايشان گويند در روز بدر و نزد وقوع نكبت يا خزنه دوزخ ايشان را گويند در روز قيامت كه هذَا الَّذِي كُنْتُمْ اين آنست كه بوديد پيوسته بِهِ تَدَّعُونَ بآن طلب ميكرديد و تعجيل وقوع آن مينموديد يا دعوى ميكرديد كه بسبب آن ما مستاصل نخواهيم شد و يا مبعوث نخواهيم گشت و بنا بر قول اول تدعون مشتق است از دعا و بنا بر ثانى از دعوى و اكثر مفسران گفتهاند كه رؤيت عذاب در روز قيامت باشد و در خبر است كه يكى از زهاد در اول شب اين سوره را در نماز تلاوت ميكرد و چون باين آيه رسيد مكرر ميخواند و گريه ميكرد تا وقتى كه مؤذن باذان نماز صبح مشغول شد و از ابن زيد منقولست كه دعوى ايشان اين بود كه إن كان هذا هو الحق من عندك فامطر علينا حجارة الى اخر و حاكم ابو القاسم حسكانى باسناد صحيحه از شريك نقل كرده كه اعمش گفت معنى آيه اينست كه لما راوا لعلي بن ابى طالب عليه السلم عند اللَّه من الزلفى سيئت وجوه الذين كفروا يعنى چون ديدند منكران ولايت قرب و مزيت على بن ابى طالب (ع) را نزد حق سبحانه روهاى ايشان زشت و سياه شد از غايت حقد و حسد و از امام محمد باقر (ع) مرويست كه
فلما راوا مكان على من النبى سيئت وجوه الذين كفروا اى كذبوا بفضله
يعنى چون مشاهده كردند قرب و مكان امير المؤمنين (ع) را نزد پيغمبر (ص) تيره شد روهاى كسانى كه مكذب فضل او بودند آوردهاند كه مشركان از روى استهزاء موت حضرت رسالت (ص) و اصحاب او ميكردند و آرزوى هلاكت ايشان داشتند كما قال اللَّه تعالى حكاية عنهم نَتَرَبَّصُ بِهِ رَيْبَ الْمَنُونِ وَ يَتَرَبَّصُ بِكُمُ الدَّوائِرَ حق سبحانه آن حضرت را خطاب كرد كه قُلْ بگو اى محمد (ص) بايشان أَ رَأَيْتُمْ آيا ميبينيد يعنى تامل مينمائيد در اينكه إِنْ أَهْلَكَنِيَ اللَّهُ اگر هلاك گرداند مرا خداى وَ مَنْ مَعِيَ و آنان را كه با منند از مؤمنان أَوْ رَحِمَنا يا ببخشد بر ما و اجل ما را