كن بنام پروردگار خود الْعَظِيمِ‌ كه بزرگ است از آنكه اسناد شرك و نقص و فعل قبيح باو توان كرد يعنى تنزيه كن او را بذكر نام خجسته فرجام او از آنچه لايق عظمة و كبريايى او باشد يا نمازگذار بذكر پروردگار خود و قولى آنست كه بگو (سبحان ربى العظيم و بحمده) و عظمت خدا عبارتست از آنچه هر چه غير او است قاصر است از ادراك ذات او تقدست اسماؤه و جلت آلاؤه‌

سورة الحديد

مدنيست و عدد آيات او بيست و نه است بعدد عراقى و بيست و هشت نزد ديگران و اختلاف آن در دو آيتست‌ مِنْ قِبَلِهِ الْعَذابُ‌ كوفيست و الْإِنْجِيلَ‌ بصرى ابى بن كعب از حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم روايت كرده كه هر كه سورة الحديد بخواند در نامه اعمال او ثبت كنند كه او آن كسيست كه بخدا و رسول ايمان آورده و از عرياض بن ساريه مرويست كه آن حضرت پيش از آنكه در شب خواب ميكرد مسبحات خمس تلاوت ميكرد كه آن سورة حديد و حشر و صف و جمعه و تغابن است و ميفرمود كه‌

ان فيهن آية افضل من الف آية

در اين سورتها آيتى هست كه بهتر از هزار آيتست و عمرو بن شمر از جابر جعفى روايت كند و او از ابو جعفر سلام اللَّه عليه كه هر كه شب سوره مسبحات را قراءة نمايد پيش از آنكه خواب كند نميرد تا آنكه قايم ما را صلوات اللَّه عليه ببيند و چون از دنيا بيرون رود در جوار حضرت رسالت باشد و حسين بن علا از ابو عبد اللَّه سلام اللَّه عليه نقل كند كه هر كه در نماز فريضه سورة الحديد و مجادله را مداومت كند خداى تعالى هرگز عذاب او نكند و هرگز در نفس و مال او بدى نرسد و بدون او از خصاصة و جميع خلل و آفت دور باشد و بدانكه چون حق سبحانه ختم سورة الواقعة نمود بتسبيح افتتاح اين سوره نيز بتسبيح كرد و در عقب آن دلايل و حججى كه موجب تسبيح است ذكر نموده فرمود كه‌

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ سَبَّحَ لِلَّهِ‌ تسبيح و تنزيه گفت مر خداى را از آنچه لايق كمال و شايسته جلال او نيست از صفات نقص و بپاكى و پاكيزگى ياد كرد او را ما فِي السَّماواتِ‌ آنچه در آسمانها است از ملائكه و نجوم شمس و قمر و غير آن‌ وَ الْأَرْضِ‌ و آنچه در زمين است از حيوانات و نباتات و جمادات و غير آن حاصل كه تسبيح او سبحانه عامست در هر چه خلق آن فرموده كقوله تعالى‌ وَ إِنْ مِنْ شَيْ‌ءٍ إِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ‌ تسبيح ذوى العقول بزبانست و تسبيح غير ايشان بظلال كقوله تعالى‌ وَ ظِلالُهُمْ بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ‌ يا بآنچه‌