إحقاق الحق و إزهاق الباطل - التستري، القاضي نور الله - الصفحة ١٦٠ - و منها كلام العلامة فضل الله بن روزبهان الخنجي الاصفهاني المتوفى ٩٢٧ ه في«وسيلة الخادم إلى المخدوم - در شرح صلوات چهارده معصوم عليهم السلام»

ادب و تميز مراتب، فرقى در عبارت مى‌كنند و همچنين در ديگر مراتب وزراء و قضات و صواحب نگاه مى‌دارند و تمامى ارباب محاورات و اصحاب و عادات مى‌دانند كه از باب رعايت ادب و حفظ مراتب است.

بدين قياس علما اين عرف را اعتبار مى‌كنند و در ذكر حضرت حق جل و علا و فرشتگان و انبيا مثل اين ترتيب و ادب حفظ مى‌كنند و ترك آن را ترك أولى و مكروه مى‌دانند زيرا كه در عرف محاورات ترك ادب است ترك حفظ اين ترتيب، و هر چه در عرف آن را ترك ادب شمارند لا بد است فقيه را كه محافظت آن كند. پس بنابر اين نزد ذكر حضرت حق سبحانه و تعالى مى‌گويند سبحانه و تعالى يا عزّ و جل؛ و نزد ذكر حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم، نمى‌گويند «محمد عزّ و جل» و اگر چه آن حضرت عزيز و جليل است، بنابر اين نكته كه در ذكر پادشاه و امرا گفتيم؛ بلكه در ذكر حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم، مى‌گويند محمد: صلى اللّه عليه و آله؛ و همچنين در ذكر صالحان امت رضوان و رحمت مى‌فرستند و صلوات را مخصوص انبيا مى‌سازند، تا مراتب محفوظ باشد و ترك راه اين محافظت را بنابر اين نكته ترك اولى يا مكروه مى‌دانند مطلقا.

بلى به تبعيت جايز مى‌دارند زيرا كه صلوات بر آن به تبعيت در احاديث صحاح وارد شده؛ اين است حقيقت اين مسأله نزد بسيارى از علما، و بعضى از علما بر اين رفته‌اند كه صلوات بر ساير مؤمنان جايز است به اصالت، بنابر آن كه حضرت پيغمبر صلى اللّه عليه و آله و سلم صلوات بر آل ابى اوفى فرستاد به اصالت چنانچه مذكور شد. و طايفه اول در جواب گفته‌اند كه اين مخصوص پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم است و امام كه قائم او باشد در ستدن صدقه و محل آن خاص است، حكم او را عام نتوان ساخت. و طايفه ديگر از علما بر آن رفته‌اند كه صلوات به اصالت مخصوص انبياست و اكبر آل. حضرت فاطمه صلوات اللّه عليها و هر يكى از دوازده امام به اصالت صلوات توان فرستاد. و اين قول قوى مختار اين ضعيف است و دليل‌