تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٨
خدا و نام خدا در ايام معينى است كه از دهم ذى الحجه شروع مىشود و به سيزدهم پايان مىيابد.
البته، يكى از موارد ذكر نام خدا، ذكر نام او به هنگام قربانى است. «١»
***
٢- ذكر خدا در سرزمين منى
در روايات متعددى مىخوانيم: منظور از ذكر خداوند در اين ايام، تكبير مخصوصى است كه بعد از نماز ظهر روز عيد قربان، گفته مىشود، و تا پانزده نماز ادامه دارد (يعنى بعد از نماز صبح سيزدهم خاتمه مىيابد) و آن ذكر اين است: «اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ، لا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ، اللَّهُ أَكْبَرُ وَ لِلَّهِ الْحَمْدُ، اللَّهُ أَكْبَرُ عَلَى مَا هَدَانَا، اللَّهُ أَكْبَرُ عَلَى مَا رَزَقَنَا مِنْ بَهِيمَةِ الأَنْعَامِ». «٢»
ضمناً، در پارهاى از روايات تصريح شده: تكبير در اين پانزده نوبت مخصوص كسانى است كه در سرزمين «منى» و ايام حج باشند، اما كسانى كه در ساير بلادند اين تكبيرات را تنها بعد از ده نماز مىخوانند (از نماز ظهر روز عيد شروع مىشود و به نماز صبح روز دوازدهم ختم مىگردد). «٣»
قابل توجه اين كه: روايات تكبير، شاهد ديگرى است بر اين كه «ذكر» در آيات فوق، جنبه كلى دارد و مخصوص ذكر خدا به هنگام «قربانى كردن» نيست هر چند اين مفهوم كلى شامل آن مصداق نيز مىشود (دقت كنيد).
***