٣٤ وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ جَعَلْنا مَنْسَكاً لِيَذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلى‌ ما رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِيمَةِ الأَنْعامِ فَإِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ فَلَهُ أَسْلِمُوا وَ بَشِّرِ الْمُخْبِتِينَ
٣٥ الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَ الصَّابِرِينَ عَلى‌ ما أَصابَهُمْ وَ الْمُقِيمِي الصَّلاةِ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ
ترجمه:
٣٤- براى هر امتى قربانگاهى قرار داديم، تا نام خدا را (به هنگام قربانى) بر چهار پايانى كه به آنان روزى داده‌ايم ببرند، و خداى شما معبود واحدى است؛ در برابر (فرمان) او تسليم شويد. و متواضعان و تسليم شوندگان را بشارت ده.
٣٥- همانها كه چون نام خدا برده مى‌شود، دل‌هايشان پر از خوف (پروردگار) مى‌گردد؛ و شكيبايان در برابر مصيبت‌هائى كه به آنان مى‌رسد؛ و آنها كه نماز را بر پا مى‌دارند، و از آنچه به آنان روزى داده‌ايم انفاق مى‌كنند.
تفسير:
مخبتان را بشارت ده
در ارتباط با آيات گذشته، و از جمله دستور قربانى، ممكن است اين سؤال پيش آيد: اين چگونه عبادتى است در اسلام تشريع شده كه براى خدا و براى جلب رضاى او حيوانات را قربانى كنند، مگر خداوند نياز به «قربانى» دارد؟
و آيا اين كار در اديان ديگر نيز بوده يا مخصوص مشركان بوده است؟
قرآن براى روشن ساختن اين مطلب در نخستين آيه مورد بحث، مى‌گويد: