كرده مى‌فرمايد:
«سپس موسى و برادرش هارون را با آيات خود و دليل آشكار و روشن فرستاديم» «ثُمَّ أَرْسَلْنا مُوسى‌ وَ أَخاهُ هارُونَ بِآياتِنا وَ سُلْطانٍ مُبِينٍ».
در اين كه: منظور از «آيات» و «سلطان مبين» چيست؟ و اين دو، چه تفاوتى با هم دارند؟ مفسران تفسيرهاى گوناگونى كرده‌اند:
١- بعضى گفته‌اند: منظور از «آيات»، معجزاتى است كه خداوند به موسى بن عمران داد (آيات نُه گانه) و منظور از «سلطان مبين»، منطق نيرومند و دلائل داندان شكن موسى عليه السلام در برابر فرعونيان است.
٢- ديگر اين كه: مراد از «آيات» همه معجزات موسى است و منظور از «سلطان مبين» بعضى از معجزات مهم، مانند معجزه «عصا» و «يد بيضاء» است؛ چرا كه اينها از ويژگى خاصى برخوردار بودند كه موجب سلطه و پيروزى آشكار موسى بر فرعونيان مى‌شد.
٣- اين احتمال را نيز بعضى داده‌اند كه: «آيات» اشاره به آيات «تورات» و بيان احكام و مانند آن است، و «سلطان مبين» اشاره به معجزات موسى است.
ولى با توجه به موارد استعمال «سلطان مبين» در قرآن مجيد، تفسير اول نزديك‌تر به نظر مى‌رسد؛ چرا كه در موارد متعددى كلمه «سلطان» يا «سلطان مبين» در قرآن به معنى دليل و منطق روشن آمده است. «١»
***
آرى، موسى و برادرش هارون را با اين آيات و سلطان مبين «به سوى فرعون و اطرافيان اشرافى و مغرور او فرستاديم» «إِلى‌ فِرْعَوْنَ وَ مَلَائِهِ».