و امان» «ثُمَّ جَعَلْناهُ نُطْفَةً فِي قَرارٍ مَكِينٍ».
در حقيقت نخستين آيه، به آغاز وجود همه انسان‌ها اعم از آدم و فرزندان او اشاره مى‌كند، كه همه به خاك باز مى‌گردند و از گل برخاسته‌اند.
اما در دومين آيه، به تداوم نسل آدم از طريق تركيب نطفه نر و ماده و قرار گرفتن در قرارگاه رحم، توجه مى‌دهد.
در حقيقت اين بحث، شبيه تعبيرى است كه در آيات ٧ و ٨ سوره «سجده» آمده است: وَ بَدَأَ خَلْقَ الإِنْسانِ مِنْ طِينٍ* ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهُ مِنْ سُلالَةٍ مِنْ ماءٍ مَهِينٍ: «آغاز آفرينش انسان را از گل قرار داد* و نسل او را از چكيده‌اى از آب بى ارزش».
تعبير از رحم، به «قرار مكين» (قرارگاه امن و امان) اشاره به موقعيت خاص رحم در بدن انسان است، در واقع در محفوظترين نقطه بدن كه از هر طرف كاملًا تحت حفاظت است قرار گرفته.
ستون فقرات و دنده‌ها از يك سو.
استخوان نيرومند لگن خاصره از سوى ديگر.
پوشش‌هاى متعدد شكم، از سوى سوم.
حفاظتى كه از ناحيه دست‌ها به عمل مى‌آيد از سوى چهارم، همگى شواهد اين قرارگاه امن و امان است.
***
پس از آن، به مراحل شگفت‌آور و بهت‌آور سير نطفه در رحم مادر، و چهره‌هاى گوناگون خلقت، كه يكى بعد از ديگرى در آن قرارگاه امن، و دور از دست بشر ظاهر مى‌شود، اشاره كرده مى‌فرمايد:
«سپس، ما نطفه را به صورت خون بسته‌اى درآورديم و بعد اين خون بسته