در كار نيست اجازه گرفتن لزومى ندارد.
ذكر اين نكته نيز لازم است كه جمله «كَمَا اسْتَأْذَنَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ»، اشاره به بزرگسالان است كه در همه حال، به هنگام وارد شدن در اطاق موظف به اجازه گرفتن از پدران و مادران بودند، در اين آيه افرادى را كه تازه به حدّ بلوغ رسيده‌اند، همرديف بزرگسالان قرار داده كه موظف به استيذان بودند.
در پايان آيه، براى تأكيد و توجه بيشتر، مى‌فرمايد: «اين گونه خداوند آياتش را براى شما تبيين مى‌كند و خداوند عالم و حكيم است» «كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمْ آياتِهِ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ».
اين همان تعبيرى است كه در ذيل آيه قبل بود، بدون هيچگونه تغيير، جز اين كه در آن آيه، «الآيات» بود و در اينجا «آياتِهِ» كه از نظر معنى تفاوت چندانى ندارد.
البته پيرامون خصوصيات اين حكم، و همچنين فلسفه آن در «نكات» بحث خواهيم كرد.
***
در آخرين آيه مورد بحث، استثنائى براى حكم حجاب زنان بيان مى‌كند و زنان پير و سالخورده را از اين حكم مستثنى مى‌شمرد، مى‌گويد: «زنان از كار افتاده‌اى كه اميدى به ازدواج ندارند، گناهى بر آنان نيست كه لباس‌هاى (روئين) خود را بر زمين بگذارند به شرط اين كه در برابر مردم خود آرائى نكنند» «وَ الْقَواعِدُ مِنَ النِّساءِ اللَّاتِي لا يَرْجُونَ نِكاحاً فَلَيْسَ عَلَيْهِنَّ جُناحٌ أَنْ يَضَعْنَ ثِيابَهُنَّ غَيْرَ مُتَبَرِّجاتٍ بِزِينَةٍ».
در واقع براى اين استثناء دو شرط وجود دارد:
نخست اين كه: به سن و سالى برسند كه معمولًا اميدى به ازدواج ندارند، و