مَشِيدٍ». «١»

و به اين ترتيب، هم مساكن پر زرق و برق و مستحكم آنها بى صاحب ماند و هم آب‌هائى كه مايه آبادى زمين‌هايشان بود.
***
نكته:
جالب است: در رواياتى كه از طرق اهلبيت عليهم السلام به ما رسيده جمله «وَ بِئْرٍ مُعَطَّلَةٍ» به علماء و دانشمندانى كه در جامعه تنها مانده‌اند و كسى از علومشان بهره نمى‌گيرد، تفسير شده است!.
از امام موسى بن جعفر عليه السلام در تفسير جمله وَ بِئْرٍ مُعَطَّلَةٍ وَ قَصْرٍ مَشِيدٍ» مى‌خوانيم: الْبِئْرُ الْمُعَطَّلَةُ الامامُ الصَّامِتُ، وَ الْقَصْرُ الْمَشِيْدُ الامامُ النَّاطِقُ:
«چاه معطل، كه از آن بهره نمى‌گيرند، امام خاموش، و قصر محكم سر برافراشته امام ناطق است».
نظير همين مضمون از امام صادق عليه السلام نيز نقل شده است. «٢»
اين تفسير در حقيقت نوعى از تشبيه است (همان گونه كه حضرت مهدى عليه السلام و عدالت عالمگير او در روايات به «ماء مَعِيْن» (آب جارى) تشبيه شده است.