آنها تمام شود و در نتيجه سر بار جامعه شوند، بايد به وقت ديگرى موكول كنند كه اين صلاحيت و توانائى حاصل گردد.
سپس براى اين كه: بردگان به هنگام اداى اين اقساط به زحمت نيفتند دستور مى‌دهد: «چيزى از مال خداوند كه به شما داده است به آنها بدهيد» «وَ آتُوهُمْ مِنْ مالِ اللَّهِ الَّذِي آتاكُمْ».
در اين كه: منظور از اين مال، چه مالى است كه بايد به اين بردگان داد؟ در ميان مفسران گفتگو است:
جمع كثيرى گفته‌اند: منظور اين است كه سهمى از زكات،- همان گونه كه در آيه ٦٠ سوره «توبه» آمده است- به آنها پرداخته شود تا بتوانند دين خود را ادا كنند و آزاد شوند.
بعضى ديگر گفته‌اند: منظور آن است كه صاحب برده، قسمتى از اقساط را به او ببخشد، و يا اگر دريافت داشته، به او باز گرداند، تا توانائى بيشتر بر نجات خود از اسارت و بردگى، پيدا كند.
اين احتمال نيز وجود دارد: در آغاز كار كه بردگان توانائى بر تهيه مال ندارند چيزى به عنوان كمك خرج يا سرمايه مختصر به آنها بدهند، تا بتوانند به كسب و كارى مشغول شوند، هم خود را اداره كنند، و هم اقساط دين خويش را بپردازند.
البته سه تفسير فوق با هم منافاتى ندارد و ممكن است مجموعاً در مفهوم آيه جمع باشد، هدف واقعى اين است كه: مسلمانان، اين گروه مستضعف را تحت پوشش كمك‌هاى خود قرار دهند تا هر چه زودتر خلاصى يابند.
در حديثى از امام صادق عليه السلام در تفسير اين آيه مى‌خوانيم: «تَضَعُ عَنْهُ مِنْ