يا سَيِّدِى وَ مَوْلاىَ نامَتِ الْعُيُونُ وَ غابَتِ النُّجُومُ، وَ أَنْتَ مَلِكٌ حَىٌّ قَيُّومٌ، لا تَأْخُذُكَ سِنَةٌ وَ لا نَوْمٌ، غَلَّقَتِ الْمُلُوكُ أَبْوابَها وَ أَقامَتْ عَلَيْها حُرَّاسُها وَ حُجَّابُها وَ قَدْ خَلى‌ كُلُّ حَبِيْبٍ بِحَبِيْبِهِ، وَ بابُكَ مَفْتُوحٌ لِلْسَّائِلِينَ، فَها أَنَا سائِلُكَ بِبابِكَ، مُذْنِبٌ فَقِيْرٌ، خاطِئِى مِسْكِيْنٌ، جِئْتُكَ أَرْجُو رَحْمَتَكَ يا رَحِيْمُ، وَ أَنْ تَنْظُرَ الَىَّ بِلُطْفِكَ يا كَرِيْمُ!:
«اى بزرگ و اى آقاى من! اى خداى من! چشم‌هاى بندگان در خواب فرو رفته، و ستارگان آسمان يكى بعد از ديگرى سر به افق مغرب گذارده، و از ديده‌ها پنهان شده‌اند، و تو خداوند حى و قيومى، هرگز خواب سنگين و خفيف دامان كبريائى تو را نمى‌گيرد.
در اين دل شب پادشاهان درهاى قصرهاى خويش را بسته و نگهبانان و حاجبان بر آنها گمارده‌اند، هر دوستى با دوستش خلوت كرده، تنها درِ خانه‌اى كه براى سائلان گشوده است، در خانه تو است.
هم اكنون به در خانه تو آمده‌ام، خطاكار و مستمندم، آمده‌ام از تو اميد رحمت دارم اى رحيم!، آمده‌ام نظر لطفت را مى‌طلبم اى كريم»!.
سپس به خواندن اين اشعار مشغول شد.
يا مَنْ يُجِيْبُ دُعاءَ الْمُضْطَرِّ فِى الظُّلَمِ يا كاشِفَ الْكَرْبِ وَ الْبَلْوى‌ مَعَ السَّقَمِ‌
قَدْ نامَ وَفْدُكَ حَوْلَ الْبَيْتِ وَ انْتَبَهُوا وَ عَيْنُ جُودِكَ يا قَيُّومُ لَمْ تَنَمْ‌
انْ كانَ جُودُكَ لا يَرْجُو الَّا ذُووا شَرَفٍ فَمَنْ يَجُودُ عَلَى الْعاصِيْنَ بِالنَّعَمِ ...

«اى كسى كه دعاى گرفتاران را در تاريكى‌هاى شب اجابت مى‌كنى.