همه را در برابر خود كوچك و بى مقدار ببينند.
بلكه اگر برترين اعمال صالح را انجام دهند، عملى كه معادل تمام عبادت انس و جن باشد، على وار مى‌گويند: آه، مِنْ قِلَّةِ الزَّادِ وَ بُعْدِ السَّفَرِ!: «آه، از كمى زاد و توشه و طولانى بودن سفر آخرت»!.
***
بعد از شرح اين صفات چهارگانه، مى‌فرمايد: «چنين كسانى هستند كه در خيرات سرعت مى‌كنند و از ديگران پيشى مى‌گيرند» «أُولئِكَ يُسارِعُونَ فِي الْخَيْراتِ وَ هُمْ لَها سابِقُونَ».
در واقع خيرات، نيكى‌ها و سعادت واقعى، آن نيست كه غرق شدگان در ناز و نعمت و غافلان مغرور به دنيا مى‌پندارند، خير و سعادت و بركت براى گروه مؤمنانى است كه داراى ويژگى‌هاى اعتقادى و اخلاقى فوق هستند و به دنبال آن در انجام اعمال صالح پيشقدمند.
آيات فوق ترسيم جالب و تنظيم كاملًا منطقى براى بيان صفات اين گروه از مؤمنان پيشگام است، از ترس آميخته با احترام و تعظيم كه انگيزه ايمان به پروردگار و نفى هر گونه شرك است شروع كرده و به ايمان به معاد و دادگاه عدل خدا كه موجب احساس مسئوليت و انگيزه هر كار نيك است منتهى مى‌گردد و مجموعاً چهار ويژگى و يك نتيجه را بيان مى‌كند (دقت كنيد).
ضمناً تعبير به «يُسارِعُونَ» كه از باب «مفاعله» و به معنى سرعت براى پيشى گرفتن از يكديگر است، تعبير جالبى است كه وضع حال مؤمنان را در يك مسابقه كه به سوى مقصدى بزرگ و پر ارزش انجام مى‌شود، مشخص مى‌كند، و نشان مى‌دهد آنها چگونه در برنامه اعمال صالح با يكديگر رقابت سازنده و مسابقه بى وقفه دارند.