از اين گذشته، «خداوند آسمان را در جاى خود نگه مى‌دارد تا بر زمين جز به فرمان او فرود نيفتد» «وَ يُمْسِكُ السَّماءَ أَنْ تَقَعَ عَلَى الأَرْضِ إِلَّا بِإِذْنِهِ».
از يكسو، هر يك از كرات آسمانى را در مدار خود به حركت در آورده، و نيروى «دافعه» حاصل از گريز از مركز را درست معادل نيروى «جاذبه» آنها قرار داده است، تا هر يك در مدار خود بى آن كه در فاصله‌هاى آنها دگرگونى حاصل بشود، به حركت در آيند، و تصادمى در ميان كرات روى ندهد.
از سوى ديگر، جوّ زمين را آنچنان آفريده كه به سنگريزه‌هاى سرگردان اجازه بر خورد با زمين، توليد ناراحتى و ويرانى براى اهلش ندهند.
آرى، اين رحمت و لطف او نسبت به بندگان است كه اين چنين گهواره زمين را امن، امان و خالى از هر گونه خطر آفريده، تا محل آسايش و آرامش بندگان باشد، نه سنگ‌هاى سرگردان آسمانى بر زمين سقوط مى‌كنند، نه كرات ديگر با آن تصادم مى‌نمايند.
لذا در پايان آيه اضافه مى‌كند: «خداوند نسبت به مردم مهربان و رحيم است» «إِنَّ اللَّهَ بِالنَّاسِ لَرَؤُفٌ رَحِيمٌ».
***
سرانجام، در آخرين آيه، از قدرت پروردگار در مهمترين مسأله جهان هستى، يعنى مسأله حيات و مرگ، سخن مى‌گويد، مى‌فرمايد: «او كسى است كه شما را زنده كرد» (خاك بى جان بوديد لباس حيات بر شما پوشانيد) «وَ هُوَ الَّذِي أَحْياكُمْ».
«سپس بعد از طى دوره حيات، شما را مى‌ميراند» (و به همان خاك كه از آن برخاستيد باز مى‌گرديد) «ثُمَّ يُمِيتُكُمْ».
«و ديگر بار، در رستاخيز حياتى نوين به شما مى‌بخشد» (و سر از خاك مرده