تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢٦

١٢ وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الإِنْسانَ مِنْ سُلالَةٍ مِنْ طِينٍ
١٣ ثُمَّ جَعَلْناهُ نُطْفَةً فِي قَرارٍ مَكِينٍ
١٤ ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظاماً فَكَسَوْنَا الْعِظامَ لَحْماً ثُمَّ أَنْشَأْناهُ خَلْقاً آخَرَ فَتَبارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ
١٥ ثُمَّ إِنَّكُمْ بَعْدَ ذلِكَ لَمَيِّتُونَ
١٦ ثُمَّ إِنَّكُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ تُبْعَثُونَ
ترجمه:
١٢- و ما انسان را از عصاره‌اى از گل آفريديم.
١٣- سپس او را نطفه‌اى در قرارگاه مطمئن (رحم) قرار داديم.
١٤- سپس نطفه را به صورت علقه (خون بسته)، و علقه را به صورت مضغه (چيزى شبيه گوشت جويده شده)، و مضغه را به صورت استخوان‌هائى در آورديم؛ و بر استخوان‌ها گوشت پوشانديم؛ سپس آن را آفرينش تازه‌اى داديم؛ پس بزرگ است خدائى كه بهترين آفرينندگان است!
١٥- سپس شما بعد از آن مى‌ميريد.
١٦- سپس در روز قيامت برانگيخته مى‌شويد!