تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٧
آبروى خود، بيش از مسأله تنبيهات بدنى اهميت قائلند، و همين علنى شدن كيفر، ترمز نيرومندى بر روى هوسهاى سركش آنها است.
***
از آنجا كه در آيه مورد بحث، سخن از مجازات زن و مرد زناكار در ميان است، سؤالى پيش مىآيد كه: ازدواج مشروع با چنين زنانى چه حكمى دارد؟
آيه سوم اين سؤال را چنين پاسخ مىگويد: «مرد زناكار جز با زن آلوده دامان يا مشرك و بى ايمان ازدواج نمىكند، همان گونه كه زن آلوده دامان جز با مرد زانى يا مشرك پيمان همسرى نمىبندد» «الزَّانِي لا يَنْكِحُ إِلَّا زانِيَةً أَوْ مُشْرِكَةً وَ الزَّانِيَةُ لا يَنْكِحُها إِلَّا زانٍ أَوْ مُشْرِكٌ».
«و اين كار بر مؤمنان تحريم شده است» «وَ حُرِّمَ ذلِكَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ».
در اين كه اين آيه بيان يك حكم الهى است، يا خبر از يك قضيه خارجى و طبيعى؟ در ميان مفسران گفتگو است:
بعضى معتقدند: آيه تنها يك واقعيت عينى را بيان مىكند كه آلودگان هميشه دنبال آلودگان مىروند، و همجنس با همجنس پرواز مىكند، اما افراد پاك و با ايمان هرگز تن به چنين آلودگىها و انتخاب همسران آلوده نمىدهند، و آن را بر خويشتن تحريم مىكنند، شاهد اين تفسير همان ظاهر آيه است كه به صورت «جمله خبريه» بيان شده.
ولى گروه ديگر معتقدند: اين جمله بيان يك حكم شرعى و الهى است مخصوصاً مىخواهد مسلمانان را از ازدواج با افراد زناكار باز دارد؛ چرا كه بيمارىهاى اخلاقى همچون بيمارىهاى جسمى غالباً واگيردار است.
و از اين گذشته، اين كار يك نوع ننگ و عار براى افراد پاك محسوب مىشود.