تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١
به كلى فراموش خواهند كرد.
***
٣- مىدانيم: معمولًا در ادبيات عرب، از زنى كه كودك خود را شير مىدهد تعبير به «مرضع» مىكنند «١» ولى همان گونه كه جمعى از مفسران و بعضى از ارباب لغت نوشتهاند، گاه اين كلمه به صورت مؤنث (مرضعة) آورده مىشود تا اشارهاى باشد به همان لحظه شير دادن، و به تعبير ديگر مرضع به زنى مىگويند كه مىتواند بچه خود را شير دهد، اما مرضعه، مخصوص زنى است كه پستان خود را به دهان كودك شيرخوارش نهاده و در حال شير دادن است!. «٢»
بنابراين، تعبير فوق در آيه، نكته خاصى دارد؛ زيرا مىگويد: شدت وحشت زلزله رستاخيز آن قدر زياد است كه حتى اگر مادر پستان در دهان كودك شير خوارش داشته باشد، چنان متوحش مىگردد كه بى اختيار، پستان از دهانش بيرون كشيده، فراموشش مىكند!
***
٤- جمله تَرَى النَّاسَ سُكارى: «مردم را به صورت مستان مىبينى» اشاره به اين است كه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله مخاطب اين جمله (و احتمالًا مؤمنان بسيار قوى الايمان كه قدم جاى قدمهاى او نهادهاند) از اين وحشت عظيم در امانند؛ زيرا مىگويد: مردم را به اين حالت مىبينى، يعنى خودت چنين نيستى.
***
٥- بسيارى از مفسران و روات حديث، در ذيل آيات مورد بحث، روايتى از