رفتار و گفتارى است كه زشتى آن بزرگ باشد.
در قرآن مجيد نيز گاهى در همين معنى وسيع استعمال شده مانند: وَ الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ: «كسانى كه از گناهان بزرگ و از اعمال زشت و قبيح اجتناب مى‌كنند ...». «١»
و به اين ترتيب، وسعت مفهوم آيه كاملًا روشن مى‌شود.
اما اين كه مى‌گويد: آنها عذاب دردناكى در دنيا دارند ممكن است اشاره به حدود و تعزيرات شرعيه، و عكس‌العملهاى اجتماعى، و آثار شوم فردى آنها باشد كه در همين دنيا دامنگير مرتكبين اين اعمال مى‌شود، علاوه بر اين محروميت آنها از حق شهادت، و محكوم بودنشان به فسق و رسوائى نيز از آثار دنيوى آن است.
و اما عذاب دردناك آخرت دورى از رحمت خدا و خشم و غضب الهى و آتش دوزخ مى‌باشد.
و در پايان آيه مى‌فرمايد: «و خدا مى‌داند و شما نمى‌دانيد» «وَ اللَّهُ يَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ».
او از عواقب شوم و آثار مرگبار اشاعه فحشاء در دنيا و آخرت به خوبى آگاه است، ولى شما از ابعاد مختلف اين مسأله آگاه نيستيد.
او مى‌داند چه كسانى در قلبشان حب اين گناه است و كسانى را كه زير نامهاى فريبنده به اين عمل شوم مى‌پردازند مى‌شناسد اما شما نمى‌دانيد و نمى‌شناسيد.
و او مى‌داند چگونه براى جلوگيرى از اين عمل زشت و قبيح احكامش را نازل كند.