مى‌كند: السَّلامُ عَلَيْنا مِنْ قِبَلِ رَبِّنا: «درود بر ما از سوى پروردگار ما»- يا- السَّلامُ عَلَيْنا وَ عَلى‌ عِبادِ اللَّهِ الصَّالِحِيْنَ: «درود بر ما و بر بندگان صالح خدا».
ما فكر مى‌كنيم: منافاتى در ميان اين تفسيرها نباشد، به هنگام ورود در هر خانه‌اى بايد سلام كرد، مؤمنان بر يكديگر، و اهل منزل بر يكديگر، و اگر هم كسى نباشد، سلام كردن بر خويشتن؛ چرا كه همه اينها در حقيقت باز گشت به سلام بر خويش دارد.
لذا در حديثى مى‌خوانيم: هنگامى كه از امام باقر عليه السلام از تفسير اين آيه سؤال كردند، در جواب فرمود: هُوَ تَسْلِيْمُ الرَّجُلِ عَلى‌ أَهْلِ الْبَيْتِ حِيْنَ يَدْخُلُ ثُمَّ يَرُدُّونَ عَلَيْهِ فَهُوَ سَلامُكُمْ عَلى‌ أَنْفُسِكُمْ:
«منظور سلام كردن انسان بر اهل خانه است، به هنگامى كه وارد خانه مى‌شود، آنها طبعاً به او پاسخ مى‌گويند، و سلام را به خود او باز مى‌گردانند و اين است سلام شما بر خودتان». «١»
و باز از همان امام عليه السلام رسيده: اذا دَخَلَ الرَّجُلُ مِنْكُمْ بَيْتَهُ فَانْ كانَ فِيْهِ أَحَدٌ يُسَلِّمُ عَلَيْهِ، وَ انْ لَمْ يَكُنْ فِيْهِ أَحَدٌ فَلْيَقُلْ السَّلامُ عَلَيْنا مِنْ عِنْدِ رَبِّنا يَقُولُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ تَحِيَّةً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُبارَكَةً طَيِّبَةً:
«هنگامى كه كسى از شما وارد خانه‌اش مى‌شود اگر در آنجا كسى باشد بر او سلام كند، و اگر كسى نباشد بگويد: سلام بر ما از سوى پروردگار ما، همان گونه كه خداوند در قرآن فرموده: تَحِيَّةً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُبارَكَةً طَيِّبَةً». ٢
***