به هر حال اين تعبير، اشاره به اين حقيقت است كه: تمام احكام و مطالب اين سوره، اعم از عقائد، آداب و دستورات، همه داراى اهميت فوق العاده‌اى است؛ زيرا همه از طرف خداوند نازل شده است.
مخصوصاً جمله فَرَضْناها: «آن را فرض كرديم» با توجه به معنى «فرض» كه به معنى «قطع» مى‌باشد نيز اين معنى را تأكيد مى‌كند.
تعبير به «آيات بينات» ممكن است اشاره به حقايقى از توحيد، مبدأ، معاد و نبوت باشد كه در آن مطرح شده، در برابر «فَرَضْنا» كه اشاره به احكام و دستوراتى است كه در اين سوره، بيان گرديده، و به عبارت ديگر، يكى اشاره به «عقائد» است و ديگرى اشاره به «احكام».
اين احتمال نيز وجود دارد كه: منظور از «آيات بينات»، دلائلى است كه براى احكام مفروض، در اين سوره آمده است.
جمله لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ: «شايد شما متذكر شويد» بار ديگر اين واقعيت را در نظرها مجسم مى‌كند كه ريشه همه اعتقادات راستين و برنامه‌هاى عملى اسلام در درون فطرت انسان‌ها نهفته است، و بر اين اساس، توضيح آنها يك نوع «تذكر و ياد آورى» محسوب مى‌شود.
***
بعد از اين بيان كلى، به نخستين دستور قاطع و محكم، پيرامون زن و مرد زناكار پرداخته، مى‌گويد: «زن و مرد زناكار را هر يك صد تازيانه بزنيد» «الزَّانِيَةُ وَ الزَّانِي فَاجْلِدُوا كُلَّ واحِدٍ مِنْهُما مِائَةَ جَلْدَةٍ».
و براى تأكيد بيشتر، اضافه مى‌كند: «هرگز نبايد در اجراى اين حدّ الهى گرفتار رأفت (محبت كاذب و دروغين) شويد، اگر به خدا و روز جزا ايمان