عجب اين كه: بعضى از مفسران معروف اهل سنت، اين آيه را دليل بر جواز اجتهاد و واگذارى حكم به رأى مجتهد دانسته‌اند، ولى ناگفته پيدا است آن اجتهادى كه در مباحث اصول و فقه مطرح است مربوط به احكام شرع است، نه مربوط به موضوعات، اجتهاد در موضوعات قابل انكار نيست، هر فرمانده لشكر، هر رئيس اداره و هر سرپرست گروهى به هنگام تصميم‌گيرى در مسائل اجرائى و موضوعات خارجى رأيش محترم است، اما اين دليل بر آن نيست كه در احكام كلى شرع بتوان اجتهاد كرد و با مصلحت‌انديشى، حكمى وضع يا حكمى را نفى نمود.
***
سپس دستور ديگرى در ارتباط با فرمان‌هاى پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله بيان كرده مى‌گويد: «دعوت پيامبر صلى الله عليه و آله را در ميان خود مانند دعوت بعضى از شما نسبت به بعضى ديگر تلقى نكنيد» «لا تَجْعَلُوا دُعاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعاءِ بَعْضِكُمْ بَعْضاً».
او هنگامى كه شما را براى مسأله‌اى فرا مى‌خواند حتماً يك موضوع مهم الهى و دينى است، بايد آن را با اهميت تلقى كنيد، و به طور جدى پاى آن بايستيد، دعوت‌هاى او را ساده نگيريد كه فرمانش، فرمان خدا، و دعوتش، دعوت پروردگار است.
پس از آن ادامه مى‌دهد: «خداوند كسانى از شما كه براى جدا شدن از برنامه‌هاى مهم پيامبر صلى الله عليه و آله پشت سر ديگران پنهان مى‌شوند، و يكى پس از ديگرى فرار مى‌كنند مى‌داند» و مى‌بيند «قَدْ يَعْلَمُ اللَّهُ الَّذِينَ يَتَسَلَّلُونَ مِنْكُمْ لِواذاً».
«اما آنها كه مخالفت فرمان او مى‌كنند بايد از اين بترسند كه فتنه‌اى دامنشان را بگيرد، يا عذاب دردناكى به آنها برسد» «فَلْيَحْذَرِ الَّذِينَ يُخالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَنْ تُصِيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصِيبَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ».