اگر او دانه‌هاى باران را نمى‌فرستاد، و محيط بذر و زمين اطراف آن نرم، ملايم و «لطيف» نمى‌شد آنها هرگز قدرت نمو و رشد نمى‌داشتند، اما او با اين باران به آن محيط خشك و خشن، لطف و نرمش بخشيد تا آماده حركت و نمو گردد.
در عين حال، از تمام نيازها و احتياجات اين دانه ضعيف از آغاز حركت در زير خاك، تا هنگامى كه سر به آسمان كشيده، آگاه و خبير است.
خداوند به مقتضاى لطفش، باران را مى‌فرستد، و به مقتضاى خبير بودنش، اندازه‌اى براى آن قائل است كه اگر از حدّ بگذرد، سيل است و ويرانى، و اگر كمتر از حدّ باشد، خشكسالى و پژمردگى، و اين است معنى لطيف بودن و خبير بودن خداوند.
در آيه ١٨ سوره «مؤمنون» نيز مى‌خوانيم: وَ أَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً بِقَدَرٍ فَأَسْكَنَّاهُ فِي الأَرْضِ: «ما از آسمان آبى فرستاديم به اندازه معين، سپس آن را در زمين ساكن كرديم». «١»
***
نشانه ديگرى كه براى قدرت بى پايان و حقانيت ذات پاك او مى‌آورد، اين است كه مى‌گويد: «آنچه در آسمان‌ها، و آنچه در زمين است از آن خدا است» «لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الأَرْضِ».
خالق همه او است، و مالك همه نيز او است، و به همين دليل، بر همه چيز توانائى دارد.
و نيز به همين دليل «او تنها غنى و بى نياز در عالم هستى، و شايسته هر گونه