درگيرى‌هاى كوچك و بزرگ شود، خداوند در آخرين آيه مورد بحث، مؤمنان را به كمك خود دلگرم ساخته مى‌گويد: «خداوند از كسانى كه ايمان آورده‌اند دفاع مى‌كند» «إِنَّ اللَّهَ يُدافِعُ عَنِ الَّذِينَ آمَنُوا».
بگذار طوائف و قبائل عرب، يهود، نصارا و مشركان شبه جزيره، دست به دست هم بدهند تا مؤمنان را تحت فشار قرار داده و به گمان خود نابود كنند، ولى خداوند وعده دفاع از آنها را داده است، وعده بقاى اسلام تا دامنه قيامت!.
اين وعده الهى مخصوص مؤمنان عصر پيامبر صلى الله عليه و آله در برابر مشركان نبود، حكمى است جارى و سارى در تمام اعصار و قرون، مهم آن است كه: ما مصداق «الَّذِينَ آمَنُوا» باشيم كه دفاع الهى به دنبال آن، حتمى است و تخلف ناپذير، آرى، خدا از مؤمنان دفاع مى‌كند.
و در پايان آيه، موضع مشركان و هم مسلكان آنها را در پيشگاه خدا با اين عبارت روشن مى‌سازد: «خداوند هيچ خيانتكار كفران كننده‌اى را دوست ندارد»! «إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ كُلَّ خَوَّانٍ كَفُورٍ».
همانها كه براى خدا شريك قرار دادند، و حتى به هنگام گفتن «لبيك» تصريح به نام بت‌ها نمودند، و به اين ترتيب، خيانتشان مسجل است، همچنين با بردن نام بت‌ها بر قربانى‌ها و فراموش كردن نام خدا كفران نعمت‌هاى الهى نمودند، با اين حال، چگونه ممكن است خداوند اين خائنان كفران كننده را دوست بدارد؟.
***