تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٦٦
بود (بنابراين ايرادى كه بعضى از مفسران به اين تفسير كردهاند با اين بيان دفع مىشود) تفسير سوم نزديكتر به نظر مىرسد.
***
٢- اين وعده الهى از آن كيست؟
در آيه خوانديم: خدا وعده حكومت روى زمين و تمكين دين، آئين و امنيت كامل را به گروهى كه ايمان دارند و اعمالشان صالح است داده است، اما در اين كه: منظور از اين گروه از نظر مصداقى چه اشخاصى است؟ باز در ميان مفسران گفتگو است:
بعضى آن را مخصوص صحابه پيامبر صلى الله عليه و آله دانستهاند كه با پيروزى اسلام در عصر پيامبر صلى الله عليه و آله، صاحب حكومت در زمين شدند (البته منظور از «ارض» تمام روى زمين نيست بلكه مفهومى است كه بر جزء و كل صدق مىكند).
بعضى ديگر، اشاره به حكومت خلفاى چهار گانه نخستين مىدانند.
بعضى مفهوم آن را چنان وسيع دانستهاند كه اين وعده را شامل تمام مسلمانانى كه داراى اين صفتند مىدانند.
و گروهى آن را اشاره به حكومت مهدى عليه السلام گرفتهاند كه شرق و غرب جهان در زير لواى حكومتش قرار مىگيرد، آئين حق در همه جا نفوذ مىكند، و ناامنى، خوف و جنگ از صفحه زمين بر چيده مىشود، و عبادت خالى از شرك براى جهانيان تحقق مىيابد.
بدون شك، آيه شامل مسلمانان نخستين مىشود و بدون شك حكومت مهدى عليه السلام كه طبق عقيده عموم مسلمانان اعم از شيعه و اهل تسنن، سراسر روى زمين را پر از عدل و داد مىكند- بعد از آن كه ظلم و جور همه جا را گرفته باشد- مصداق كامل اين آيه است، ولى با اين حال مانع از عموميت و گستردگى مفهوم