در آيه بعد، در يك عبارت بسيار فشرده و پر معنى به فلسفه‌هاى مختلف حج پرداخته، مى‌فرمايد: آنها به اين سرزمين مقدس بيايند «تا منافع خويش را با چشم خود ببيند» «لِيَشْهَدُوا مَنافِعَ لَهُمْ».
مفسران در تفسير كلمه «منافع» در اينجا سخن بسيار گفته‌اند، ولى كاملًا روشن است كه هيچگونه محدوديتى در اين لفظ نيست، تمام منافع، بركات معنوى و نتائج مادى، فوائد فردى و اجتماعى، فلسفه‌هاى سياسى، اقتصادى و اخلاقى، همه را شامل مى‌شود.
آرى، بايد مسلمانان از همه نقاط جهان از ميان تمام قشرها به آنجا رو آورند تا شاهد و ناظر اين منافع باشند، چه تعبير زيبائى؟ شاهد و ناظر باشند، و آنچه را با گوش شنيده‌اند با چشم ببينند!.
لذا، در كتاب «كافى» از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: «ربيع بن خثيم» از امام، تفسير اين كلمه را خواست، امام در پاسخ فرمود: «منافع» دنيا و «منافع» آخرت هر دو را در بر مى‌گيرد. «١»
به خواست خدا در نكات آيه، از اين منافع گوناگون به طور مشروح سخن خواهيم گفت.
سپس اضافه مى‌كند: «و آنها بيايند، قربانى كنند و نام خدا را در ايام معينى بر چهار پايانى كه به آنها روزى داده است (به هنگام ذبح) ببرند» «وَ يَذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ فِي أَيَّامٍ مَعْلُوماتٍ عَلى‌ ما رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِيمَةِ الأَنْعامِ».
از آنجا كه توجه اصلى در مراسم حج، به جنبه‌هائى است كه با خدا ارتباط پيدا مى‌كند، و روح اين عبادت بزرگ را منعكس مى‌سازد، در آيه فوق از مراسم قربانى، تنها مسأله بردن نام خدا را كه يكى از شرائط است بيان مى‌نمايد، اشاره به