يعنى هنگامى كه امام در مسند حكومت قرار گيرد، همچون قصر رفيع محكمى است كه از دور و نزديك ديده‌ها را به خود جلب مى‌كند، و پناهگاهى براى همگان است، اما هنگامى كه از مسند حكومت دور گردد، و مردم اطراف او را خالى كرده، نا اهلان به جاى او بنشينند به چاه پر آبى مى‌ماند كه به دست فراموشى سپرده شود، نه تشنه كامان از آن بهره مى‌گيرند، و نه درختان و گياهان با آن پرورش مى‌يابند.
و در همين زمينه، شاعر عرب چه جالب سروده است:
بِئْرٌ مُعَطَّلَةٌ وَ قَصْرٌ مُشْرَفٌ مَثَلٌ لِا لِ مُحَمَّدٍ مُسْتَطْرَفٌ‌
فَالْقَصْرُ مَجْدُهُمُ الَّذِى لا يُرْتَقى‌ وَ الْبِئْرُ عِلْمُهُمُ الَّذِى لا يُنْزَفُ:

«چاه متروك و قصر برافراشته، مثال زيبائى براى آل محمّد صلى الله عليه و آله است.
«قصر»، مجد و عظمت آنها است كه كسى به آن نمى‌رسد، و «چاه»، علم و دانش آنها است كه هرگز پايان نمى‌گيرد». «١»
***