زندگى مى‌كردند و پيامبر بزرگ الهى «صالح» عليه السلام براى هدايت آنها مبعوث شد، آنها كفر ورزيدند و راه طغيان پيش گرفتند، سرانجام به وسيله صيحه آسمانى (صاعقه‌اى مرگبار) از ميان رفتند.
شاه د اين تفسير، مجازات «صيحه» است كه در پايان آيات مورد بحث، براى آنها ذكر شده، و در سوره «هود»، آيه ٦٧ نيز صريحاً درباره «قوم صالح» آمده است.
ديگر اين كه: منظور «قوم عاد» است كه پيامبرشان «هود» عليه السلام بود و در بعضى از آيات قرآن سرگذشت آنها بلافاصله بعد از سرگذشت نوح عليه السلام آمده و اين خود قرينه‌اى بر اين تفسير است. «١»
اما با توجه به اين كه: مجازات اين قوم، طبق آيات ٦ و ٧ سوره «الحاقه» تندباد شديدى بود كه هفت شب و هشت روز آنها را در هم مى‌كوبيد، روشن مى‌شود تفسير اول صحيح‌تر است.
***
به هر حال، ببينيم عكس العمل اين قوم سركش در برابر نداى توحيدى اين پيامبر بزرگ چه بود؟
قرآن در آيه بعد مى‌گويد: «آن جمعيت اشرافى خودخواه كه خداوند يگانه را انكار كردند و لقاى آخرت و رستاخيز را تكذيب نمودند، و ما آنها را نعمت فراوانى در اين زندگى دنيا بخشيده بوديم، گفتند: اين فقط انسانى است مثل شما، از آنچه شما مى‌خوريد، مى‌خورد، و از آنچه مى‌نوشيد، مى‌نوشد» «وَ قالَ الْمَلَا مِنْ قَوْمِهِ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِلِقاءِ الآخِرَةِ وَ أَتْرَفْناهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا ما هذا إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يَأْكُلُ مِمَّا تَأْكُلُونَ مِنْهُ وَ يَشْرَبُ مِمَّا تَشْرَبُونَ».