ب- جمله أُولئِكَ مُبَرَّؤُنَ مِمَّا يَقُولُونَ: «آنها (زنان و مردان پاكدامن) از نسبت‌هاى ناروائى كه به آنان داده مى‌شود، منزه و پاكند» قرينه ديگرى بر اين تفسير مى‌باشد.
ج- اصولًا قرينه مقابله، خود نشانه اين است كه، منظور از «خبيثات» جمع مؤنث حقيقى است، و اشاره به زنان ناپاك است در مقابل «خبيثون» كه جمع مذكر حقيقى است.
د- از همه اينها گذشته، در حديثى از امام باقر عليه السلام و امام صادق عليه السلام نقل شده كه: «اين آيه همانند «الزَّانِي لا يَنْكِحُ إِلَّا زانِيَةً أَوْ مُشْرِكَةً» مى‌باشد، زيرا گروهى بودند كه تصميم گرفتند با زنان آلوده ازدواج كنند، خداوند آنها را از اين كار نهى كرد، و اين عمل را ناپسند شمرد». «١»
ه- در روايات «كتاب نكاح» نيز مى‌خوانيم: ياران امامان، گاه سؤال از ازدواج با زنان «خبيثة» مى‌كردند كه با جواب منفى روبرو مى‌شدند، اين خود نشان مى‌دهد «خبيثة» اشاره به زنان ناپاك است نه «سخنان» و نه «اعمال» ناپاك. «٢»
سؤال ديگر اين كه: آيا منظور از خبيث بودن اين دسته از مردان و زنان يا «طيب» بودن آنها همان جنبه‌هاى عفت و «ناموسى» است؟ يا هر گونه ناپاكى فكرى و عملى و زبانى را شامل مى‌شود؟.
اگر سياق آيات و رواياتى را كه در تفسير آن آمده، در نظر بگيريم محدود بودن مفهوم آيه، به معنى اول صحيح‌تر به نظر مى‌رسد، در حالى كه از بعضى از روايات استفاده مى‌شود: خبيث و طيب در اينجا معنى وسيعى دارد و مفهوم آن