تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٠
دشمنان پيروز شد.
***
سپس، به پيامبر صلى الله عليه و آله دستور مىدهد: با اين گروه، مدارا كن و «بدىهاى آنها را با عفو، گذشت و نيكى دفع كن، و سخنان نامطلوب آنها را با بهترين منطق پاسخ گو» «ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ السَّيِّئَةَ».
در اين راه عجله و شتابى نداشته باش، و بدان «ما به آنچه آنها مىگويند و توصيف مىكنند آگاهتريم» «نَحْنُ أَعْلَمُ بِما يَصِفُونَ».
مىدانيم: حركات ناشايست، گفتار خشن و انواع اذيت و آزار آنها، تو را ناراحت مىكند، اما تو وظيفه ندارى در برابر آن خشونتها و زشت گوئىها مقابله به مثل كنى، تو بدى را با نيكى پاسخ ده كه اين خود يكى از مؤثرترين روشها براى بيدار كردن غافلان و فريبخوردگان است.
***
ولى در عين حال، باز هم خودت را به خدا بسپار «و بگو: پروردگارا! من از وسوسههاى شياطين به تو پناه مىبرم» «وَ قُلْ رَبِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ هَمَزاتِ الشَّياطِينِ».
***
نه تنها از وسوسههاى اغفال كننده آنها، بلكه «به تو از اين كه آنها نزد من حاضر شوند پناه مىبرم» «وَ أَعُوذُ بِكَ رَبِّ أَنْ يَحْضُرُونِ».
به تو پناه مىبرم كه در جلسات من حضور يابند، كه حضورشان نيز اغوا كننده و زيانبار است.
***