به صورت سرزنش‌هاى الهى است مطرح شده:
نخست، مى‌گويد: «در آن روز خداوند آنها را مخاطب قرار داده، مى‌گويد:
شما چند سال روى زمين توقف و زندگى كرديد»؟ «قالَ كَمْ لَبِثْتُمْ فِي الأَرْضِ عَدَدَ سِنِينَ».
كلمه «ارض» در اين آيه و همچنين قرائنى كه در آيات بعد خواهد آمد نشان مى‌دهد: منظور سؤال از مقدار عمر آنها در دنيا با مقايسه به ايام آخرت است.
و اين كه جمعى از مفسران گفته‌اند: منظور سؤال از مقدار توقف آنها در جهان برزخ مى‌باشد، بعيد به نظر مى‌رسد، هر چند شواهد مختصرى در بعضى ديگر از آيات براى آن ديده مى‌شود. «١»
* ***
اما آنها در اين مقايسه، زندگى دنيا را به قدرى كوتاه مى‌بينند كه «در پاسخ مى‌گويند: ما تنها به اندازه يك روز، يا حتى كمتر از آن، به اندازه بخشى از يك روز، در دنيا توقف داشتيم» «قالُوا لَبِثْنا يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ».
در حقيقت، عمرهاى طولانى در دنيا گوئى لحظه‌هاى زودگذرى هستند در برابر زندگى آخرت، كه هم نعمت‌هايش جاويدان است و هم مجازات‌هايش نامحدود.