لذا در چند حديث از پيشوايان اسلام، نقل شده، در جواب اين سؤال كه:
«آيا آنها كه تهمت ناموسى مى‌زنند بعد از اجراى حدّ شرعى و بعد از توبه، شهادتشان قبول مى‌شود يا نه»؟.
فرمودند: «آرى».
هنگامى كه سؤال كردند: توبه او چگونه است؟.
فرمودند: نزد امام (يا قاضى) مى‌آيد و مى‌گويد: «من به فلان كس تهمت زدم و از آنچه گفته‌ام توبه مى‌كنم». «١»
***
٤- احكام قذف
در كتاب «حدود» بابى تحت عنوان «حدّ قذف» داريم.
«قذف» (بر وزن حذف) در لغت به معنى پرتاب كردن تير يا چيزى به سوى يك نقطه دور دست است، ولى در اين گونه موارد- مانند كلمه رمى- كنايه از متهم ساختن كسى به يك اتهام ناموسى است، و به تعبير ديگر عبارت از فحش و دشنامى است كه به اين امور مربوط مى‌شود.
هر گاه قذف با لفظ صريح انجام گيرد، به هر زبان و به هر شكل بوده باشد، حدّ آن همان گونه كه در بالا گفته شد، هشتاد تازيانه است.
و اگر صراحت نداشته باشد مشمول حكم «تعزير» است (منظور از تعزير، مجازات گناهانى است كه حدّ معينى در شرع براى آن نيامده، بلكه به اختيار حاكم گذارده شده كه: با توجه به خصوصيات مجرم، كيفيت جرم و شرايط ديگر روى مقدار آن در محدوده خاصى تصميم مى‌گيرد).