بى‌ايمان را ترسيم مى‌كند، مى‌گويد: «آنها با عجله از تو تقاضاى عذاب مى‌كنند و مى‌گويند: اگر راست مى‌گوئى پس چرا مجازات الهى دامان ما را نمى‌گيرد»؟! «وَ يَسْتَعْجِلُونَكَ بِالْعَذابِ».
در پاسخ به آنها بگو: زياد عجله نكنيد «خداوند هرگز از وعده خود تخلف نخواهد كرد»! «وَ لَنْ يُخْلِفَ اللَّهُ وَعْدَهُ».
كسى عجله مى‌كند كه بترسد فرصت از دستش برود و امكاناتش پايان گيرد، اما خدائى كه از ازل تا ابد بر همه چيز قادر بوده و هست، عجله براى او مطرح نيست و هميشه قادر بر انجام وعده‌هاى خود مى‌باشد.
براى او يك ساعت، يك روز و يك سال، فرق نمى‌كند: «چرا كه يك روز در نزد پروردگار تو همانند هزار سال از سال‌هائى است كه شما مى‌شمريد» «وَ إِنَّ يَوْماً عِنْدَ رَبِّكَ كَأَلْفِ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ».
بنابراين، آنها چه از روى حقيقت، و چه از روى استهزاء و مسخره، اين سخن را تكرار كنند و بگويند: «چرا عذاب خدا بر سر ما نازل نمى‌شود»؟! بايد بدانند عذاب در انتظار آنها است، و دير، يا زود به سراغشان مى‌آيد، و اگر مهلتى داده شود، فرصتى است براى بيدارى و تجديد نظر، ولى آنها بايد توجه كنند كه بعد از نزول عذاب، درهاى توبه و بازگشت به كلى بسته مى‌شود و راهى به سوى نجات نيست.
در مورد جمله «إِنَّ يَوْماً عِنْدَ رَبِّكَ كَأَلْفِ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ»، علاوه بر تفسير بالا (يكسان بودن يك روز و هزار سال در برابر قدرت خدا،) تفسيرهاى ديگرى نيز ذكر كرده‌اند.
از جمله اين كه: ممكن است شما براى انجام دادن كارى يك هزار سال وقت لازم داشته باشيد، اما خداوند در يك روز (بلكه كمتر) آن را انجام مى‌دهد،