«امير مؤمنان على عليه السلام و امامان از دودمان او ميزان‌هاى سنجش اعمالند». «١»
بنابراين، انسان‌ها و اعمالشان را با پيامبران بزرگ و اوصياى آنها مقايسه مى‌كنند، و در اين مقايسه روشن مى‌شود تا چه اندازه با آنها شباهت دارند.
از همين طريق، «افراد» و «اعمال» وزين، از بى وزن و سنگين، از تو خالى و با ارزش، از بى ارزش، و پرمايه‌ها از بى مايه، تشخيص داده مى‌شوند.
ضمناً، سرّ ذكر «موازين» به صورت جمع، نيز روشن مى‌گردد؛ چرا كه پيشوايان بزرگى كه ميزان سنجش هستند، متعددند.
اين احتمال، نيز وجود دارد كه هر يك از پيامبران و امامان، و بندگان خاص خدا به حكم شرائط زندگيشان در يك يا چند جهت الگو بودند و هر كدام در جنبه‌اى به طور آشكارترى مى‌درخشيدند، و به اين ترتيب، هر يك ميزان سنجشى در آن قسمت خواهند بود.
***
«اما آنها كه بر اثر نداشتن ايمان و عمل صالح، ميزان اعمالشان سبك (يا بى وزن) است كسانى هستند كه: سرمايه وجود خود را از دست داده و زيان كردند و در جهنم جاودانه خواهند بود» «وَ مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ فِي جَهَنَّمَ خالِدُونَ».
تعبير، به خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ: «جان و سرمايه وجودشان را زيان كردند» اشاره لطيفى است به اين واقعيت كه آنها بزرگترين سرمايه، يعنى هستى خويش را در اين بازار تجارت دنيا از دست دادند، بى آن كه در برابر آن چيز ارزشمندى به دست آورند.
***