است» «وَ لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا ما ظَهَرَ مِنْها».
در اين كه منظور از زينتى كه زنان بايد آن را بپوشانند و همچنين زينت آشكارى كه در اظهار آن مجازند چيست؟ در ميان مفسران سخن بسيار است.
بعضى، زينت پنهان را به معنى زينت طبيعى (اندام زيباى زن) گرفته‌اند، در حالى كه كلمه «زينت» به اين معنى كمتر اطلاق مى‌شود.
بعضى ديگر، آن را به معنى «محل زينت» گرفته‌اند، زيرا آشكار كردن خود زينت مانند گوشواره و دستبند و بازوبند به تنهائى مانعى ندارد، اگر ممنوعيتى باشد مربوط به محل اين زينت‌ها است، يعنى گوش‌ها و گردن و دست‌ها و بازوان.
بعضى ديگر، آن را به معنى خود «زينت آلات» گرفته‌اند منتها در حالى كه روى بدن قرار گرفته، و طبيعى است كه آشكار كردن چنين زينتى توام با آشكار كردن اندامى است كه زينت بر آن قرار دارد.
(اين دو تفسير اخير از نظر نتيجه يكسان است هر چند از دو راه مسأله تعقيب مى‌شود).
حق اين است كه ما آيه را بدون پيشداورى و طبق ظاهر آن تفسير كنيم كه ظاهر آن همان معنى سوم است و بنابراين، زنان حق ندارند زينت‌هائى كه معمولًا پنهانى است آشكار سازند، هر چند اندامشان نمايان نشود، و به اين ترتيب آشكار كردن لباس‌هاى زينتى مخصوصى را كه در زير لباس عادى يا چادر مى‌پوشند مجاز نيست، چرا كه قرآن از ظاهر ساختن چنين زينت‌هائى نهى كرده است.
در روايات متعددى كه از ائمه اهلبيت عليهم السلام نقل شده نيز همين معنى ديده مى‌شود كه زينت باطن را به قلاده: «گردنبند»، دملج: «بازوبند» و خلخال: «پاى