و نتيجه آن، همان است كه قرآن به دنبال اين سخن فرموده: «آنها كه ايمان آورده‌اند و عمل صالح انجام داده‌اند در باغ‌هاى پر نعمت بهشت قرار دارند»، باغ‌هائى كه همه مواهب در آن جمع است و هر خير و بركتى كه بخواهند در آن موجود است «فَالَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ».
***
«اما آنها كه كافر شدند و آيات ما را تكذيب كردند، عذاب خوار كننده‌اى براى آنهاست» «وَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا فَأُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ».
چه تعبير گويا و زنده‌اى؟ عذابى كه آنها را پست و حقير مى‌كند، و در برابر آن همه گردنكشى‌ها، خود برتربينى‌ها و استكبار در برابر خلق خدا، آنها را به پائين‌ترين مرحله ذلت مى‌كشاند، و مى‌دانيم: توصيف «عذاب» به «اليم»، «عظيم» و «مهين» كه در آيات مختلف قرآن ذكر شده، هر كدام متناسب نوع گناهى است كه از گردنكشان سر مى‌زده است!.
جالب توجه اين كه: درباره مؤمنان، اشاره به دو چيز مى‌كند: «ايمان» و «عمل صالح» و در نقطه مقابل درباره كافران اشاره به «كفر» و «تكذيب آيات الهى» است، كه در واقع هر كدام تركيبى است از اعتقاد درونى و آثار برونى و عملى آن؛ چرا كه اعمال انسان، غالباً از يك ريشه فكرى و اعتقاد سرچشمه مى‌گيرد.
***
و از آنجا كه در آيات گذشته، سخن از مهاجرانى به ميان آمد كه از خانه و كاشانه خود، به خاطر نام اللَّه و حمايت از آئين او بيرون رانده شدند، در آيه بعد از آنها به عنوان يك گروه ممتاز ياد كرده، مى‌گويد: «كسانى كه در راه خدا هجرت كردند، سپس شربت شهادت نوشيدند، و يا به مرگ طبيعى از دنيا رفتند خداوند