كردن بر روى «انذار» در اينجا و عدم ذكر بشارت به خاطر تناسب با مخاطبين مورد بحث است، آنها افراد بى ايمان و لجوجى بودند كه حتى مجازات الهى را به باد استهزاء مى‌گرفتند.
***
اما در دو آيه بعد، چهره‌اى از مسأله بشارت و چهره‌اى از انذار را ترسيم مى‌كند، و از آنجا كه همواره رحمت واسعه خدا بر عذاب و كيفرش پيشى دارد نخست، از بشارت، سخن مى‌گويد: «كسانى كه ايمان آوردند و عمل صالح انجام دادند، آمرزش خدا و روزى پر ارزشى در انتظار آنها است» «فَالَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ كَرِيمٌ».
نخست، با آب آمرزش و مغفرت الهى شستشو داده و پاك مى‌شوند، خاطرى آسوده و وجدانى آرام از اين ناحيه پيدا مى‌كنند.
آن گاه مشمول انواع الطاف و نعمت‌هاى ارزشمند او مى‌گردند.
«رزق كريم» (با توجه به اين كه «كريم» به معنى هر موجود شريف و پر ارزش است) مفهوم وسيعى دارد كه تمام نعمت‌هاى گران‌بهاى معنوى و مادى را شامل مى‌شود.
آرى، خداى كريم در آن سراى كريم، انواع نعمت‌هاى كريم را به بنده‌هاى مؤمن و صالحش ارزانى مى‌دارد.
«راغب» در كتاب «مفردات» مى‌گويد: «كرم» معمولًا به امور نيك و پر ارزشى گفته مى‌شود كه بسيار قابل توجه است، بنابراين به نيكى‌هاى كوچك، كرم گفته نمى‌شود.
و اگر بعضى «رزق كريم» را به معنى روزى مستمر، بى عيب و نقص، و بعضى به معنى روزى شايسته، تفسير كرده‌اند، همه در آن معنى جامع و كلى كه