وعده الهى مخصوص كسانى است كه: تمام نيروى خود را براى دفاع در برابر ظالمان و ستمگران بسيج كنند، و باز هم از طرف دشمن تحت ستم قرار بگيرند.
و از آنجا كه هميشه قصاص و مجازات بايد با عفو و رحمت، آميخته شود تا افرادى كه از كار خود پشيمان گشته‌اند و سر تسليم فرود آورده‌اند، زير پوشش آن قرار گيرند در پايان آيه مى‌فرمايد: «خداوند بخشنده و آمرزنده است» «إِنَّ اللَّهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ».
اين درست به آيات قصاص مى‌ماند كه از يك طرف، به اولياى دم اجازه قصاص مى‌دهد، و از سوى ديگر، دستور عفو را به عنوان يك فضيلت (در مورد كسانى كه شايسته عفوند) در كنار آن مى‌گذارد.
***
و از آنجا كه وعده نصرت و يارى هنگامى دلگرم كننده و مؤثر است كه از شخص قادر و توانائى بوده باشد، لذا در آيه بعد، گوشه‌اى از قدرت بى پايان خدا را در پهنه عالم هستى چنين بازگو مى‌كند:
«اين به خاطر آن است كه خداوند شب را در روز، و روز را در شب داخل مى‌كند» (دائماً از يكى مى‌كاهد و طبق نظام معينى بر ديگرى مى‌افزايد، نظامى پايدار و كاملًا حساب شده كه هزاران بلكه مليون‌ها سال بر قرار است). «ذلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ يُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهارِ وَ يُولِجُ النَّهارَ فِي اللَّيْلِ».
«يولج» از ماده «ايلاج» در اصل، از «ولوج» به معنى دخول است، اين تعبير همان گونه كه گفتيم، اشاره به دگرگونى‌هاى تدريجى و كاملًا منظم و حساب شده شب و روز در فصول مختلف سال است كه از يكى كاسته، و به ديگرى افزوده مى‌شود.
اما اين احتمال نيز وجود دارد كه: اشاره به مسأله طلوع و غروب آفتاب باشد