أَكْرَمُ عَلَى اللَّهِ مِنْ أَنْ يَجْعَلَ رُوحَهُ فِي حَوْصَلَةِ طَيْرٍ وَ لكِنْ فِي أَبْدَانٍ كَأَبْدَانِهِمْ:
«چنين نيست، مؤمن نزد خدا گرامى‌تر از اين است كه روح او را در سينه پرنده‌اى محبوس كند، بلكه ارواح مؤمنين در بدن‌هائى همانند بدن‌هايشان قرار دارد». «١»
اين حديث، اشاره به قالب مثالى است كه از جهاتى شباهت به اين بدن مادى دارد، ولى داراى يك نوع تجرد برزخى است.
٧- باز در حديث ديگرى كه در كتاب «كافى» نقل شده از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: در مورد ارواح مؤمنين از حضرتش سؤال كردند، فرمود: فِي حُجُرَاتٍ فِي الْجَنَّةِ يَأْكُلُونَ مِنْ طَعَامِهَا وَ يَشْرَبُونَ مِنْ شَرَابِهَا وَ يَقُولُونَ رَبَّنَا أَقِمِ لَنَا السَّاعَةَ وَ أَنْجِزْ لَنَا مَا وَعَدْتَنَا:
«آنها در حجره‌هائى از بهشت قرار دارند، از غذاهاى بهشتى مى‌خورند، و از نوشيدنى‌هايش مى‌نوشند، و مى‌گويند: پروردگارا! هر چه زودتر قيامت را بر پا كن و به وعده‌هائى كه به ما داده‌اى وفا فرما». «٢»
٨- در حديث ديگرى در همان كتاب از همان امام بزرگوار آمده است:
هنگامى كه يكى از مؤمنان از دنيا مى‌رود، ارواح مؤمنين او را احاطه مى‌كنند و از كسانى كه در دنيا بوده‌اند، زنده‌اند يا مرده‌اند جستجو مى‌كنند، اگر بگويد فلان كس از دنيا رفته اما او را نزد خود حاضر نمى‌بينند، مى‌گويند: حتماً سقوط كرده (يعنى در دوزخ قرار گرفته!). ٣
پيدا است منظور از بهشت و جهنم در روايات فوق، بهشت و دوزخ برزخى است، نه عالم قيامت كه اين دو با هم فرق بسيار دارند.