«و ظالمان بيدادگر در عداوت و مخالفت شديدى دور از حق قرار گرفته‌اند» «وَ إِنَّ الظَّالِمِينَ لَفِي شِقاقٍ بَعِيدٍ».
***
و نيز «هدف از اين ماجرا اين بود آنها كه عالم‌اند و آگاه، حق را از باطل تشخيص دهند، و برنامه‌هاى الهى را از القائات شيطانى جدا سازند و در مقايسه با يكديگر بدانند آئين خدا حق است، و از سوى پروردگار تو است، در نتيجه به آن ايمان آوردند و دل‌هايشان در برابر آن خاضع گردد» «وَ لِيَعْلَمَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ فَيُؤْمِنُوا بِهِ فَتُخْبِتَ لَهُ قُلُوبُهُمْ».
البته خدا اين مؤمنان آگاه و حق طلب را، در اين مسير پر خطر، تنها نمى‌گذارد بلكه «خداوند افرادى را كه ايمان آوردند به سوى صراط مستقيم هدايت مى‌كند» «وَ إِنَّ اللَّهَ لَهادِ الَّذِينَ آمَنُوا إِلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ».
***
نكته‌ها:
١- القائات شيطان چيست؟
آنچه در بالا در تفسير آيات فوق گفتيم، هماهنگ با نظرات جمعى از محققين است، با اين حال، احتمالات ديگرى در تفسير آيه نيز ذكر شده:
از جمله اين كه: «تمنى» و «امنيه» به معنى تلاوت و قرائت است، چنان كه در اشعار عرب، گاه به اين معنى آمده، بنابراين، آيه «وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ ...» مى‌گويد: «تمام پيامبران پيشين و انبياء به هنگامى كه كلمات خدا را بر مردم مى‌خواندند شياطين (مخصوصاً شياطين از نوع بشر) در لابلاى سخنان آنها القائاتى مى‌كردند و مطالبى براى انحراف افكار عمومى در لابلاى آن مى‌گفتند، تا اثرات هدايت بخش آنها را خنثى كنند، اما خداوند اين القائات