تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٢
فرمانهاى الهى چيزى است كه كانون آن قلب و روح آدمى است، و از آنجا است كه به جسم سرايت مىكند، لذا مىتوان گفت: احترام و بزرگداشت شعائر الهى از نشانههاى تقواى دل است. «١»
در حديثى از پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله مىخوانيم كه اشاره به سينه مبارك خود كرده، فرمود: التَّقْوى هاهُنا: «حقيقت تقوا اينجا است»!. «٢»
***
از بعضى از روايات چنين استفاده مىشود: گروهى از مسلمانان عقيده داشتند هنگامى كه شترى يا يكى ديگر از چهار پايان به عنوان قربانى تعيين مىشد، و از راههاى دور و نزديك آن را با خود به سوى احرامگاه، و از آنجا به سوى سرزمين مكّه مىآوردند، نبايد بر آن مركب سوار شد، و نبايد شير آن را بدوشند و از آن استفاده كنند، و به كلى آن را از خود جدا مىپنداشتند، قرآن اين تفكر خرافى را نفى كرده، مىگويد: «از براى شما در اين حيوانات قربانى منافع و سودهائى است تا زمان معين (يعنى تا روز ذبح آنها) فرا رسد» «لَكُمْ فِيها مَنافِعُ إِلى أَجَلٍ مُسَمّىً».
در حديثى مىخوانيم: پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله در طريق مكّه از كنار مردى عبور كرد كه با نهايت زحمت گام بر مىداشت در حالى كه شترى همراه داشت و كسى بر آن سوار نبود، پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: ارْكَبْها: «بر آن سوار شو»! عرض كرد: يا رَسُولَ اللَّهِ انَّها هَدْىٌ!: «اى پيامبر خدا اين قربانى است»!.