كرده‌اند: گروهى از قبيله «بنى اسد» و «بنى غطفان» كه با پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله پيمان بسته بودند، گفتند: ما مى‌ترسيم خدا سرانجام محمد صلى الله عليه و آله را يارى نكند و در نتيجه رابطه ما با هم پيمان‌هايمان از يهود قطع شود، و آنها به ما مواد غذائى ندهند، آيه فوق نازل شده، به آنها اخطار كرد و آنها را سخت مذمت نمود.
بعضى ديگر گفته‌اند: گروهى از مسلمانان به خاطر شدت غضب بر كفار، براى پيروزى پيغمبر صلى الله عليه و آله بيقرارى و بيتابى مى‌كردند، و مى‌گفتند:
چرا وعده خدا در اين زمينه تحقق نمى‌يابد؟ آيه نازل شد و آنها را بر اين بى‌صبرى ملامت كرد. «١»
***
تفسير:
رستاخيز پايان همه اختلافات
از آنجا كه در آيات گذشته سخن از گروه ضعيف الايمان بود، در آيات مورد بحث، نيز چهره ديگرى از آنها را ترسيم كرده، مى‌گويد: «كسى كه گمان مى‌كند خدا پيامبرش را در دنيا و آخرت يارى نخواهد كرد، و در خشم و غيظ فرو رفته، هر كارى از دستش ساخته است انجام دهد، ريسمانى به سقف خانه خود بياويزد و خود را از آن آويزان كند، و نفس خود را قطع نمايد و تا سر حدّ مرگ پيش رود ببيند آيا اين كار، خشم او را فرو مى‌نشاند» «مَنْ كانَ يَظُنُّ أَنْ لَنْ يَنْصُرَهُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الآخِرَةِ فَلْيَمْدُدْ بِسَبَبٍ إِلَى السَّماءِ ثُمَّ لْيَقْطَعْ فَلْيَنْظُرْ هَلْ يُذْهِبَنَّ كَيْدُهُ ما يَغِيظُ».
اين تفسير را گروه كثيرى از مفسران برگزيده، يا به عنوان يك احتمال قابل