و هشيار در آن به پاسدارى مشغولند، ضامن حفاظت اين چراغ پر فروغ است، به علاوه آنها كه در جستجوى چنين منبع نور و روشنائى هستند از محل آن با خبر مى‌شوند و به دنبال آن مى‌شتابند.
اما اين كه: منظور از اين بيوت: «خانه‌ها» چيست؟
پاسخ آن از ويژگى‌هائى كه در ذيل آيه براى آن ذكر شده است روشن مى‌شود، آنجا كه مى‌گويد: «در اين خانه‌ها هر صبح و شام تسبيح خدا مى‌گويند» «يُسَبِّحُ لَهُ فِيها بِالْغُدُوِّ وَ الآصالِ». «١»

***
«مردانى كه نه تجارت، آنها را از ياد خدا و بر پا داشتن نماز و اداى زكات باز مى‌دارد و نه خريد و فروش» «رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَ إِقامِ الصَّلاةِ وَ إِيتاءِ الزَّكاةِ».
«آنها از روزى مى‌ترسند كه دل‌ها و ديده‌ها در آن دگرگون و زير و رو مى‌شود» «يَخافُونَ يَوْماً تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَ الأَبْصارُ».
اين ويژگى‌ها نشان مى‌دهد: اين بيوت همان مراكزى است كه: به فرمان پروردگار استحكام يافته، و مركز ياد خدا است و حقائق اسلام و احكام خدا از آن نشر مى‌يابد، و در اين معنى وسيع و گسترده، مساجد، خانه‌هاى انبياء و اوليا، مخصوصاً خانه پيامبر صلى الله عليه و آله و خانه على عليه السلام جمع است.
و اين كه بعضى از مفسران آن را منحصراً به مساجد و يا بيوت انبياء و مانند آن تفسير كرده‌اند، دليلى بر اين انحصار نيست، و اگر مشاهده مى‌كنيم در بعضى