زمين از آنها خالى نبوده است و نخواهد بود». «١»
***
٣- در حديث ديگرى از امام صادق عليه السلام «مشكات» به فاطمه عليها السلام و «مصباح» به حسن عليه السلام و «زجاجه» به حسين عليه السلام تفسير شده است. ٢
البته همان گونه كه قبلًا هم اشاره كرده‌ايم آيات، مفهوم وسيعى دارد كه هر يك از روايات فوق، بيان مصداق روشنى از آن است، بى آن كه از عموميت آيه صرفنظر شود و به اين ترتيب هيچگونه تضادى در روايات نيست.
***
٤- در حديثى از امام باقر عليه السلام مى‌خوانيم كه با «قتاده» فقيه معروف اهل «بصره» گفتگوئى داشت، و در ضمن، از حضور در مجلس امام عليه السلام و ابهت خاص آن حضرت كه سراسر قلب او را فرا گرفته بود، اظهار شگفتى كرد، امام به او فرمود: آيا مى‌دانى كجا نشسته‌اى؟ در برابر همانها كه خدا درباره آنها گفته:
«فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيها بِالْغُدُوِّ وَ الآصالِ رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَ إِقامِ الصَّلاةِ وَ إِيتاءِ الزَّكاةِ».
سپس فرمود: فَأَنْتَ ثَمَّ وَ نَحْنُ أُوْلئِكَ: «تو آن هستى كه گفتى (فقيه اهل بصره) و ما اين هستيم كه قرآن مى‌گويد»!.
«قتاده» در جواب گفت: صَدَقْتَ وَ اللَّهِ، جَعَلَنِىَ اللَّهُ فَداكَ، وَ اللَّهِ ما هِىَ بُيُوتُ حِجارَةٍ وَ لا طِيْنٍ: