٦٢ وَ لا نُكَلِّفُ نَفْساً إِلَّا وُسْعَها وَ لَدَيْنا كِتابٌ يَنْطِقُ بِالْحَقِّ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ
٦٣ بَلْ قُلُوبُهُمْ فِي غَمْرَةٍ مِنْ هذا وَ لَهُمْ أَعْمالٌ مِنْ دُونِ ذلِكَ هُمْ لَها عامِلُونَ
٦٤ حَتَّى إِذا أَخَذْنا مُتْرَفِيهِمْ بِالْعَذابِ إِذا هُمْ يَجْأَرُونَ
٦٥ لا تَجْأَرُوا الْيَوْمَ إِنَّكُمْ مِنَّا لا تُنْصَرُونَ
٦٦ قَدْ كانَتْ آياتِي تُتْلى‌ عَلَيْكُمْ فَكُنْتُمْ عَلى‌ أَعْقابِكُمْ تَنْكِصُونَ
٦٧ مُسْتَكْبِرِينَ بِهِ سامِراً تَهْجُرُونَ
ترجمه:
٦٢- و ما هيچ كس را جزء به اندازه توانائيش تكليف نمى‌كنيم؛ و نزد ما كتابى است كه به حق سخن مى‌گويد؛ و به آنان هيچ ستمى نمى‌شود.
٦٣- ولى دل‌هاى آنها از اين نامه اعمال (و روز حساب) در بى‌خبرى فرو رفته؛ و اعمال (زشت) ديگرى جز اين دارند كه پيوسته آن را انجام مى‌دهند.
٦٤- تا زمانى كه متنعمان مغرور آنها را در عذاب گرفتار سازيم؛ در اين هنگام، ناله‌هاى دردناك سر مى‌دهند!
٦٥- (اما به آنها گفته مى‌شود:) امروز فرياد نكنيد، زيرا از سوى ما يارى نخواهيد شد!
٦٦- (آيا فراموش كرده‌ايد كه) در گذشته آيات من پيوسته بر شما خوانده مى‌شد؛ اما شما اعراض كرده به عقب باز مى‌گشتيد؟!
٦٧- در حالى كه در برابر او (پيامبر) استكبار مى‌كرديد، و شب‌ها در جلسات خود به بدگوئى مى‌پرداختيد!