٢٦ الْخَبِيثاتُ لِلْخَبِيثِينَ وَ الْخَبِيثُونَ لِلْخَبِيثاتِ وَ الطَّيِّباتُ لِلطَّيِّبِينَ وَ الطَّيِّبُونَ لِلطَّيِّباتِ أُولئِكَ مُبَرَّؤُنَ مِمَّا يَقُولُونَ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ كَرِيمٌ
ترجمه:
٢٦- زنان ناپاك از آن مردان ناپاكند، و مردان ناپاك نيز به زنان ناپاك تعلق دارند؛ و زنان پاك از آن مردان پاك، و مردان پاك از آن زنان پاكند! اينان از نسبت‌هاى ناروائى كه (ناپاكان) به آنان مى‌دهند مبرّا هستند؛ و براى آنان آمرزش (الهى) و روزى پر ارزشى است!
تفسير:
نوريان مر نوريان را طالبند! ...
آيه فوق، در حقيقت تعقيب و تأكيدى بر آيات افك، و آيات قبل از آن است و بيان يك سنت طبيعى در جهان آفرينش مى‌باشد، كه تشريع نيز با آن هماهنگ است.
مى‌فرمايد: «زنان خبيث و ناپاك از آن مردان خبيث و ناپاكند، همان گونه كه مردان ناپاك، تعلق به زنان ناپاك دارند» «الْخَبِيثاتُ لِلْخَبِيثِينَ وَ الْخَبِيثُونَ لِلْخَبِيثاتِ».
و در نقطه مقابل نيز «زنان طيب و پاك به مردان طيب و پاك تعلق دارند، و مردان پاك و طيب از آن زنان پاك و طيبند» «وَ الطَّيِّباتُ لِلطَّيِّبِينَ وَ الطَّيِّبُونَ لِلطَّيِّباتِ».