پيامبر با منحرفان بى ايمان، بر مى‌آيد اين است كه: تفاوتى ميان انسان‌ها از اين نظر نيست.
لذا در حديثى كه صاحب كتاب «مناقب ابن شهرآشوب» از «طاووس» (يمانى) از امام زين العابدين عليه السلام نقل كرده، مى‌خوانيم: خَلَقَ اللَّهُ الْجَنَّةَ لِمَنْ أَطاعَ وَ أَحْسَنَ وَ لَوْ كانَ عَبْداً حَبَشِيّاً، وَ خَلَقَ النَّارَ لِمَنْ عَصاهُ وَ لَوْ كانَ وَلَداً قُرَشِيّاً: «خداوند بهشت را براى كسى آفريده كه اطاعت فرمان او كند و نيكو كار باشد هر چند برده‌اى از حبشه باشد، و دوزخ را براى كسى آفريده است كه نافرمانى او كند هر چند فرزندى از قريش باشد». «١»
البته آنچه گفته شد منافات با احترام خاص سادات و فرزندان با تقواى پيامبر صلى الله عليه و آله ندارد كه اين احترام، خود احترامى است به شخص پيامبر صلى الله عليه و آله و اسلام و رواياتى كه در فضيلت و مقام آنها وارد شده، نيز ظاهراً ناظر به همين معنى است.
***
٢- داستان تكان دهنده اصمعى
در اينجا مناسب است داستانى را كه «غزالى» در كتاب «بحر المحبة» از «اصمعى» نقل كرده است و شاهد سخنان گذشته و حاوى نكته‌هاى لطيفى است بياوريم:
«اصمعى» مى‌گويد: «در «مكّه» بودم، شبى بود ماهتابى، به هنگامى كه اطراف خانه خدا طواف مى‌كردم، صداى زيبا و غم‌انگيزى گوش مرا نوازش داد به دنبال صاحب صدا مى‌گشتم، چشمم به جوان زيبا و خوش‌قامتى افتاد كه آثار نيكى از او نمايان بود، دست در پرده خانه كعبه افكنده و چنين مناجات مى‌كرد: