بنابراين، «اللَّهُ نُورُ السَّمواتِ وَ الأَرْض».
بلكه اگر نور را به معنى وسيع كلمه به كار بريم يعنى «هر چيزى كه ذاتش ظاهر و آشكار باشد و ظاهر كننده غير» در اين صورت به كار بردن كلمه «نور» در ذات پاك او جنبه تشبيه هم نخواهد داشت؛ چرا كه چيزى در عالم خلقت از او آشكارتر نيست، و تمام آنچه غير او است از بركت وجود او آشكار است.
در كتاب «توحيد» از امام على بن موسى الرضا عليه السلام چنين آمده: از آن حضرت تفسير آيه «اللَّهُ نُورُ السَّمواتِ وَ الأَرْض» را خواستند فرمود: هادٍ لِاهْلِ السَّمواتِ وَ هادٍ لِاهْلِ الأَرْضِ: «او هدايت كننده اهل آسمان‌ها و هدايت كننده اهل زمين است».
در حقيقت اين يكى از خواص نور الهى است، اما مسلماً منحصر به آن نمى‌باشد، و به اين ترتيب، تمام تفسيرهائى را كه در زمينه اين آيه گفته‌اند، مى‌توان در آنچه ذكر كرديم جمع نمود كه هر كدام اشاره به يكى از ابعاد اين نور بى نظير و اين روشنائى بى مانند است.
جالب اين كه: در فراز چهل و هفتم از دعاى «جوشن كبير» كه مجموعه‌اى از صفات خداوند متعال است مى‌خوانيم: يا نُورَ النُّورِ، يا مُنَوِّرَ النُّورِ، يا خالِقَ النُّورِ، يا مُدَبِّرَ النُّورِ، يا مُقَدِّرَ النُّورِ، يا نُوْرَ كُلِّ نُوْرٍ، يا نُوراً قَبْلَ كِلِّ نِوْرٍ، يا نُوراً بَعْدَ كُلِّ نُوْرٍ، يا نُوراً فَوْقَ كُلِّ نُوْرٍ، يا نُوراً لَيْسَ كَمِثْلِهِ نُورٌ:
«اى نور نورها، و اى روشنى بخش روشنائى‌ها، اى آفريننده نور، اى تدبير كننده نور، اى تقدير كننده نور، اى نور همه نورها، اى نور قبل از هر نور، اى نور بعد از هر نور، اى نورى كه برتر از هر نورى، و اى نورى كه همانندش نورى نيست»!.
و به اين ترتيب، همه انوار هستى از نور او مايه مى‌گيرد، و به نور ذات پاك